Sunday, September 30, 2012

της σειράς...

Έχω σταματήσει εδώ και  χρόνια να βλέπω οτιδήποτε, από την ελληνική τηλεόραση. Τελευταία σταμάτησα να βλέπω και τις ειδήσεις. Όπως και να έχει, να είναι καλά εκεί στην άλλη άκρη του Ατλαντικού που κάνουν σειρές, οι οποίες τουλάχιστον μπορούν να σου προσφέρουν έτσι μερικές στιγμές χαλάρωσης. Όσοι έχετε Mac OSX, δώστε μια ευκαιρία στο πολύ χρήσιμο tvshows application. Του λες τι σε ενδιαφέρει και αυτό αναλαμβάνει να βρει τις σχετικές πηγές! Η λίστα μου περιέχει τα παρακάτω.

  • Game of Thrones: Βασικά μάλλον θα είναι θαύμα να υπάρχει άνθρωπος που να μην την παρακολουθεί. Σχεδόν το 90% των γνωστων και φίλων μου, περιμένουμε την έναρξη της επόμενης Season. Συνεχίζω να υποστηρίζω την οικογένεια των Lannister, γιατί όπως έχω γράψει, κάποιος πρέπει να το κάνει σε αυτό τον κόσμο και φυσικά μου αρέσει να κάνω πλάκα με καλούς φίλους σε σχετικές συζητήσεις  :P ! 
  • Dexter: Μεγάλη συμπάθεια και φανατισμός για τον Dexter Morgan, ο ψυχοπαθής που όλοι θα θέλαμε για φίλο (δεν ξέρω αν θα μας ήθελε αυτός). Σήμερα ξεκινάει ακόμα μια season και μάλιστα σε κομβικό σημείο μιας και έχουμε αποκάλυψη του μυστικού του.Τα βράδια της δευτέρας γεμίζουν ξανά με την μουσική έναρξης και εικόνες από το Μαϊάμι!
  • True Blood : Πριν από μερικές εβδομάδες τελείωσε ακόμα μια season, οπότε θα περιμένουμε για την επόμενη. Πάντα μου άρεσε αυτή η σειρά, λίγο βαμπιρ, λιγο αμερικάνικη trash κουλτούρα, λίγο μαγεία, λίγο κωμωδία. Πάντα μου άρεσε..και ναι έχω φωνάξει κι εγώ..Sookie is mine!
  • The Newsroom : Φρέσκια σειρά, αν σας αρέσει λίγο το δημοσιογραφικό action, κριτική για την αμερικανική πολιτική σκηνή , σχετικά καλές ερμηνείες (κατα τόπους γλυκανάλατες) τότε αξίζει να τις δώσετε μια ευκαιρία. O Jeff Daniels είναι εξαιρετικά καλός  για το επίπεδο της σειράς, πολλές φορές η κριτική στα πολιτικά δρώμενα είναι εύστοχη (άλλες όχι) και επίσης επειδή είμαι geek πεθαίνω για την Olivia Munn,την οποία οι γνώστες την ξέρουν και από online εκπομπές όπως το attack of the show κτλ. Marry me...Olivia.
  • Person of Interest: Ακόμα μια νέα προσθήκη στην λίστα μου. Μάλιστα ήταν πρόταση καλού μου συναδέλφου. Μόλις χθες ξεκίνησαν τα νέα επεισόδια. Μια παραγωγή και ιδέα του Jonathan Nolan. Είμαι εξαιρετικά ενθουσιασμένος, αρκετά καλογυρισμένη, ωραία πλοκή, πολλά επεισόδια μπορούν να σταθούν και μόνα τους χωρίς να πρέπει να ξέρεις όλα τα προηγούμενα. Εξαιρετικός Michael Emerson για όσους θέλουν να εχουν και μια μικρή ανάμνηση από το Lost. Γενικά αξίζει πολύ!
  • Τέλος...το καλύτερο. Το φετινό μου καλοκαίρι και ειδικά κάτι ζεστά παράξενα βράδια, γέμισε με Two and a half men. Απορώ, απορώ γιατί μα γιατί δεν την είχα ξεκινήσει αυτή την σειρά χρόνια τώρα. 8 γεμάτες season με τον εξαιρετικό Charlie Sheen ο οποίος παίζει ουσιαστικά τον εαυτό του. Το σενάριο είναι έτη φωτός καλύτερο από τα γλυκανάλατα, ξενέρωτα Friends ή το νευρωτικό Sex and the city (εμετούλης). H σειρά συνεχίζει ακόμα αλλά την θέση του Sheen μετά τα διάφορα που έκανε στην προσωπική του ζωή, έχει πάρει ο Ashton Kutcher. Δεν νομίζω να δω τις season με τον Kutcher ο οποίος είναι από τις πιο ξενέρωτες φιγούρες στην τηλεόραση. Με το που ολοκληρώσω τη σειρά λέω να δοκιμάσω την νέα προσπάθεια του Charlie Sheen και το Anger Management. Όπως και να έχει - κάθε επεισόδιο του two and a half men έχει ΠΛΑΚΑ και το εννοω!!! God bless charlie Harper.
 Μετά από προτροπή πολλών έκανα μια απόπειρα στο Breaking bad το οποίο το βρήκα εξαιρετικά βαρετό και την παραγωγή του μέτρια.

Ακούω προτάσεις για νέες σειρές, σε γενικές γραμμές παρακολουθώ τις εξελίξεις, να είναι καλά η couchpotato.gr.

Saturday, September 29, 2012

Μα φυσικά ηλίθιε..όταν σταματήσεις....


Η δημοσίευση και εφαρμογή σε λίγο καιρό, ενός ακόμα πακέτου οικονομικών μέτρων και περικοπών στην χώρα μας, ξεσήκωσε ακόμα μια φορά τον κόσμο. Πολλά έχουν λεχθεί, πάρα πολλά έχουν γραφθεί και θα συνεχίσουν αντίστοιχα. Σε κάθε πακέτο μέτρων, σιγά σιγά κάθε μια διαφορετική συντεχνία, ομάδα ή μικρό φέουδο του ελληνικού οικονομικού ψηφιδωτού, έρχεται να να προστεθεί σαν θύμα, σαν άδικο-σφαγμένη κάστα που θα θυσιαστεί άδικα.

Παραδείγματα, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι ιδιωτικοί (μισθωτοί) υπάλληλοι, μετά συγκεκριμένες κάστες 'κλειστών' επαγγελμάτων, μετά οι ελεύθεροι επαγγελματίες και πάει λέγοντας.  Θα έχουμε και άλλα 'θύματα στα επόμενα χρόνια που θα έρθουν'.

Είμαι σίγουρος, ότι μέχρι τώρα που διαβάζεις έχεις ήδη σκεφτεί ότι θα υποστηρίξω την άποψη ότι όλα είναι δίκαια και όλα έπρεπε να γίνουν. Όχι θα σε εντυπωσιάσω, όχι δεν είναι λογικά σχεδόν τα μισά ή παραπάνω από τα μέτρα. Όχι δεν είναι λογική η φορολόγηση 35%  και 45% . Όχι δεν είναι λογικό να απολύεις απλά (αν και πρέπει να το κάνεις) χωρίς να έχεις πρώτα τους μηχανισμούς να ξεσκαρτάρεις το καλό με το κακό υλικό. Όχι λοιπόν αναγνώστη πολλά δεν είναι λογικά, και σίγουρα ένα από τα πράγματα που σου έρχονται στο μυαλό είναι η αγανάκτηση και η αντίδραση.

Αλλά εκεί είναι που λίγο χάνω την αίσθηση με την πραγματικότητα ή μάλλον την πραγματικότητα που φαίνεται να μοιράζεται μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Το βλεπω στο πως γράφει ο καθένας, το πόσο δυναμικά αναθεματίζει τα παράλογα μέτρα, τις αναλύσεις περί αναλύσεων γιατί η Χ συγκεκριμένη κάστα είναι ο νέος Ιησούς που ξανασταυρώνεται. Πίσω από τις λέξεις, είναι φανερό ότι κρύβουμε όλοι μας, μια και μόνο ευχή,  δεν θέλω να αλλάξω τίποτα, δεν βρίσκω τίποτα παράλογο στο παρελθόν παρα μόνο το παρόν είναι ζοφερό και άδικο.

Ε λοιπόν βαρέθηκα αυτή την άποψη και έχω αρχίσει να βαριέμαι και να εκνευρίζομαι με όσους είτε απλά ή ευγενικά είτε δυναμικά την προωθούν. 

Τι νομίζουμε λοιπόν, οι άνθρωποι που νομοθετούν στην χώρα μας είναι διαφορετικοί από εμάς. Όχι είμαστε εμείς οι ίδιοι. Εκτός από συγκεκριμένες εξαιρέσεις μεγάλο ποσοστό αυτών τους στέλνουμε στην εξουσία κάθε λίγο και λιγάκι. Ναι..ηλίθιε εγώ κι εσύ. Εγώ κι εσύ στέλνουμε στην εξουσία τον Άκη, τους 31 της λίστας, τους νομοθέτες της κάθε φορο-αρπαγής, τους ανθρώπους που τώρα θες να καούν ζωντανοί γιατι στα παίρνουν όλα.  Η μόνο διαφορά μας είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι που πέρασαν από την θέση εξουσίας και εμάς των ιδίων είναι ότι αυτοί θεωρούσαν όλους τους άλλους (δηλαδή εμάς) λίγο παραπάνω ηλίθιους και πίστευαν πάντα ότι μπορούν να το κάνουν- να μας κοροιδεύουν.

Θεωρείς ότι η φορολόγια σου είναι παράλογη; Θα συμφωνήσω μαζί σου, αλλά πάω στοίχημα ότι θα σκεφτόσουν το ίδιο πράγμα αν στο ζήτηγαν να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Πως το ξέρω;

Το ξέρω, γιατί εγώ κι εσυ και όλοι μας, έχουμε ευθύνη και ακόμα και τώρα δεν έχει κανείς το θάρρος να το παραδεχτεί. Χάλια δημόσιος τομέας..ρώτα έναν από τους πολλούς άδικα προσληφθέντες της 30ετιες δημοσίους να σου πουν, ότι φταίνε οι πολιτικοί, άσχετα αν εχει 15 χρόνια να σε εξυπηρετήσει. Έμποροι, ελ. επαγγελματίες ή λοιποί μισθωτοί, ναι όλοι, ποιος έχει το θάρρος να παραδεχτεί ότι για χρόνια φοροδιαφεύγει; κανένας, αλλά τώρα φταίνε οι πολιτικοί, φταίει το άδικο σύστημα το οποίο τους κλέβει και αυτοί οι καημένοι, όλοι μας  δηλαδή, επειδή είμαστε και ψευτο-επαναστάτες - δικαιολογούμε την κάθε παράνομη πράξη. 

Γιατί είμαστε εμείς οι ίδιοι που θα πάμε να βρίσουμε τον κρατικό μηχανισμό που δεν δουλεύει, που είναι μεγάλος αλλά την ίδια μέρα θα προσευχηθούμε η γυναίκα μας ή η αδερφή μας να πάρει αυτή την θεσούλα στην Βουλή, σε κάποιο σώμα ασφαλείας να κάθεται σε γραφείο. Γιατί είμαστε εμείς που θα γελάσουμε με τον φίλο μας για την μεγάλη δουλειά που έκανε και δεν θα του πούμε τίποτα γιατί τα έκανε όλα παράνομα, γιατί κλέβει το κράτος, κλέβει εμάς. Γιατί είναι φίλος μας...είμαι μάγκας, είναι δικό μας παιδί ρε γαμώτο.

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την παράλογη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί. Ο μόνος τρόπος για να σωθούμε είναι να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να αποκτήσουμε ευθιξία, να αλλάξουμε νοοτροπία.

Όταν σταματήσεις να πετάς τα σκουπίδια από το αυτοκίνητο σου, όταν σταματήσεις να κάνεις το παιδί σου κακομαθημένο και να σε βλέπει να κάνει το ίδιο, όταν σταματήσεις να παρκάρεις στην γωνία του πεζοδρομίου που μπορεί να περάσει ένας ανάπηρος, όταν σταματήσεις να καταστρέφεις την τουαλέτα του σχολείου και το κάθε δημόσιο κτήριο, όταν σταματήσεις να καις την γή του δίπλα για να την εκμεταλλευτείς, όταν σταματήσεις να λες ψέματα, όταν σταματήσεις να χρησιμοποιείς το αμάξι σου για να πας στο περίπτερο, όταν σταματήσεις να μπερδεύεις το ένδοξο(θεωρητικό σου παρελθόν) με την πραγματική σημερινή σου κατάντια, όταν σταματήσεις να είσαι παρτάκιας, όταν καταλάβεις τι σημαίνει συλλογικό καλό, όταν σταματήσεις να μεγαλώνεις το παιδί σου με την ιδέα - να μπει στο δημόσιο για να έχει σίγουρα λεφτάκια, μια ζωούλα μια ρουτινούλα, όταν σταματήσεις να ψηφίζεις με βάση το συμφέρον σου πολιτικούς και όχι το κοινό καλό, όταν σταματήσεις να μεταφέρεις το βάρος των λάθος επιλογών σου σε κάποιον τρίτο- φταίνε οι αλήτες πολιτικοί-φταίνε οι άλλοι όχι εγώ - γιατί εγώ είμαι μια μικρή αδύναμη μονάδα, όταν σταματήσεις να ζεις με τα λεφτά του μπαμπά και να το παίζεις επαναστάτης, όταν σταματήσεις να περιμένεις οι άλλοι να αλλάξουν για σένα, όταν σταματήσεις να θεωρείς ότι στην ζωή όλα είναι εύκολα και η ζωή σου είναι κάπου γραμμένο ότι θα περνάει χωρίς προσπάθεια, όταν θα σταματήσεις να μαλακίζεσαι στο πανεπιστήμιο με κόμματα και οργανώσεις και απλά να διαβάσεις, όταν σταματήσεις....όταν σταματήσεις.

Μέχρι τότε, εγώ κι εσύ και όλοι μας, κάθε φορά που θα μας πηδάει κάποιος με ένα νέο παράλογο μέτρο,ας κοιτάμε στον καθρέφτη το πρόσωπο μας και θα βρίσκουμε τον ένοχο. Και όχι ηλίθιε δεν φταίει για όλα ο καπιταλισμός, ούτε το κεφαλάιο, για την γυφτιά και την έλλειψη επιπέδου στην καθημερινότητα σου δεν φταίνε αυτά, φταις εσύ..εγώ..όλοι μας. Ξεκίνα από τα απλά αν μπορείς...αλλά ναι ξέρω..μπορώ να δω τα σχόλια από κάτω. Δικαιολογίες.


Friday, September 28, 2012

Μια παραλιακή βόλτα στην Αλάσκα και το Βανκούβερ

Σήμερα το πρωί έλαβα 2 email με φωτογραφίες από το πρόσφατο ταξίδι του πατέρα μου, πέρασμα από τις ακτές της Αλάσκα και στάση για φόρτωση στον Καναδά, συγκεκριμένα στο Βανκούβερ για το οποίο μου είπαν τα καλύτερα σαν περιβάλλον αλλά και ποιότητα ζωής των ανθρώπων.

Σκέφτηκα να τις μοιραστώ μαζί σας. Γι τους πιο ειδικούς το πλοίο είναι bulk carrier (90.000 tonnage) .



Sunday, September 23, 2012

Αντίο moloch82

Aρκετοί θα διαβάσετε για τον χαμό του Αποστόλη εδώ  ,  ή θα κάνατε κάποιο re-tweet στο hashtag, κάποιοι άλλοι τον διαβάζαμε και επικοινωνούσαμε ηλεκτρονικά τα τελευταία χρόνια, τον ξέραμε ως @moloch82. Ένας αξιοπρεπής άνθρωπος πάνω απ όλα. Αν θέλετε να βοηθήσετε λίγο κι εσείς την επιστημονική κοινότητα να πολεμήσει ασθένειες όπως ο καρκίνος - σκεφτείτε να δωρίσετε λίγο από τον 'κενό' χρόνο του υπολογιστή σας ο οποίος όταν δεν τον χρησιμοποιείται απλά παίζει κάποιο ανόητο wallpaper με ζωγραφιές.
Γίνετε μέλη στο World Community Grid, εγκαταστήστε το σχετικό προγραμματάκι και διαλέξτε ένα από τα πολλά επιστημονικά project τα οποία ζητούν λίγη βοήθεια από τον υπολογιστή σας για καλό σκοπό! Πχ. εδώ ( έρευνα για τον καρκίνο).  Είχα γράψει παλιότερα κι εδώ για αρχικές πληροφορίες εδώ.
Αντίο Αποστόλη. 
 

Monday, September 17, 2012

Η πτώση και ο εγωισμός μας (στο Judo ..και όχι μόνο)


Θα δανειστώ τα λόγια του συναθλητή αλλά και δασκάλου μου (μιας και έχω μάθει και συνεχίζω να μαθαίνω αρκετά από τον ίδιο) Θεοδωρή.

'Είναι σημαντικό κατά την διάρκεια της προπόνησης, ιδιαίτερα όταν παλεύεις σε randori, να πέφτεις- δεν θα μάθεις διαφορετικά...' .

Είναι σημαντικό να ρισκάρεις μια επίθεση και ο αντίπαλος σου να το χρησιμοποιήσει αντίστοιχα για να πετύχει μια ρίψη. Είναι σημαντικό να νιώσεις το λάθος της κίνησης σου ή την μη σωστή τοποθέτηση του σώματος σου, και από θύτης να γίνεις θύμα. Αυτό κατά την διάρκεια της προπόνησης αλλά και γενικότερα της διάρκειας που εξασκείς το Judo (δηλαδή χρόνια) θα πρέπει να γίνει χιλιάδες φορές.

Πόσο συνηθισμένο ακούγεται σωστά; Πόσες φορές δεν το έχουμε πει όχι μόνο για αθλήματα αλλά και γενικότερα σαν στάση ζωής. Πόσες φορές δεν έχουμε δώσει κουράγιο στον εαυτό μας για μια αποτυχημένη προσπάθεια σε κάτι, προσπαθώντας να αποβάλουμε το στιγμιαίο ράγισμα του εγωισμού. Η αλήθεια είναι  ότι πράγματι έτσι γίνεται, προσπαθείς ρισκάρεις κάνεις μια κίνηση, δεν βγαίνει, αποτυχία, ανασύνταξη λίγο παραπάνω σκέψη και ξανά επίθεση. Παρόλο λοιπόν που ξέρουμε την ευεργετική δράση της αποτυχίας μέσα στην μαθησιακή διαδικασία ή γενικότερα στην ζωή μας - φοβάμαι ότι δεν είμαστε και τόσο δεκτικοί. Δεν θα το πλατιάσω, για να γράψω για την ζωή γενικότερα αλλά θα παραθέσω στιγμές από την 'ερασιτεχνική μου πορεία στο Judo αυτά τα χρόνια.

Το Judo είναι άριστο παράδειγμα αθλήματος που μέσα στην φιλοσοφία του έχει συμπεριλάβει και την διδασκαλία αρχών, όπως ο σεβασμός η πειθαρχία και η επιμονή, στον αθλητή. Μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο δημιουργός του ήταν ΄δάσκαλος' στο επάγγελμα και πέρασε και από υψηλά κλιμάκια του 'υπουργείου Παιδείας' της Ιαπωνίας στην εποχή του.

Τα παιδιά μέσα από την ενασχόληση τους με το Judο σε συνδυασμό με την δεκτικότητα της ηλικίας αλλα και την ευκολία που μπορεί ο κάθε δάσκαλος να δουλέψει μαζί τους, είναι πιο 'εύκολοι' στόχοι έτσι ώστε να περάσουν σε μεγάλο βαθμό οι παραπάνω αρχές. Γι' αυτό όπως έχω ξαναγράψει είναι ένας πολύ καλός λόγος να οδηγήσετε τα παιδιά σας προς τα εκεί. Οι ενήλικες όμως είναι μια άλλη ιστορία. Σίγουρα κάποιος εκπαιδευτικός θα μπορούσε να σας μιλήσει ώρες για την ιδιαιτερότητα στην εκπαίδευση ενηλίκων.

Ανήκω σε ένα group ατόμων που φυσικά στην ηλικία μας δεν μπορούμε να σταθούμε ισάξια με επαγγελματίες ή πρωταθλητές που έχουν περάσει πολλά χρόνια της ζωής τους - στα γυμναστήρια και στα dojo. 

Για εμάς το judo είναι καταρχήν ένας τρόπος άθλησης και μετά μια έντονη ψυχοθεραπεία, κυρίως αγχολυτικό για να φεύγουν οι εντάσεις της καθημερινότητας. Αυτό όμως δεν είναι πάντα δεδομένο, και εδώ χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια απο τον ίδιο τον 'ερασιτέχνη' αθλητή να δαμάσει τον εγωισμό του αλλά και το  καθημερινό βάρος που ελπίζει να ξεχάσει για 1-2 ώρες σε κάθε προπόνηση. Μερικές φορές θέλει παραπάνω προσπάθεια απ' οτι φαντάζεσαι και παρόλο που ολοι ξεκινούν με καλές και ευγενικές διαθέσεις - πολύ σύντομα με το που καταφέρεις μια ρίψη στον ίδιο, ξεκινάει αυτός ο πόλεμος της έντασης και του εγωισμού . Τα σώματα σκληραίνουν, η δύναμη ανεβαίνει και οι αθλητές μάλλον χαραμίζουν την ώρα τους αλλα και την δύναμη τους έτσι ώστε να αποφύγουν την αντε-πίθεση αλλά και να επιτεθούν πάση θυσία πριν λήξη του randori. Το ένα λάθος φέρνει το άλλο, και η λάθος ψυχολογία και η απώλεια για λίγο αντίληψης,  ότι ο συναθλητής μας δεν είναι αντίπαλος στο δρόμο αλλά σύμμαχος για να βελτιώσουμε και την φυσική μας κατάσταση αλλά και τεχνική μας - φέρνει τραυματισμούς. Συνήθως μικροτραυματισμούς αλλά μερικές φορές ακόμα χειρότερους. 

Είναι πραγματικά απίστευτο αλλά τις περισσότερες φορές που ένας αθλητής θα βγει 'εκτός' είναι αποτέλεσμα της απώλειας ελέγχου - ψυχολογικού κυρίως και όχι άγαρπης κίνησης. Εξάλλου το  μυαλό ελέγχει το σώμα :). 

Δεν έχω καταλήξει ακόμα ποια είναι η σωστή μεθοδολογία για να τιθασεύσεις έναν ενήλικα με καλές μεν προθέσεις, αλλά όχι τόσο δουλεμένο ψυχισμό και εγωισμό για να δεχτεί την πτώση του ξανά και ξανά κατά την  διάρκεια της προπόνησης. Η εύκολη απάντηση είναι ότι δεν είμαι ΄δάσκαλος' ούτε του Judo ούτε και κανονικός και είμαι σίγουρος ότι θα υπάρχουν κάποιες γνωστές ή μη μεθοδολογίες.Θα ήθελα κάποια στιγμή να μελετήσω το θέμα παραπάνω.  

Παρατηρώ ότι μερικοί είναι δεκτικοί στα λόγια και με τον καιρό μπαίνουν στο πραγματικό πνεύμα του Judo που ορίζει τον σεβασμό προς τον συναθλητή και συνάνθρωπο ως πολύ σημαντική αξία - όχι μόνο μέσα στο τατάμι αλλά και έξω. Άλλοι είναι πιο 'δεκτικοί΄ σε μια λίγο πιο έντονη δραστηριότητα όπου τον πρώτο καιρό καταρρέει η εικόνα που είχαν για τον εαυτό τους - ότι τίποτα δεν τους ρίχνει κάτω ή ότι είχαν κάνει παλιότερα και ξέρουν. Άλλοι δεν αλλάζουν ποτέ! Αυτοί για μένα είναι και οι χειρότεροι μαθητές...ίσως μια ουσιαστική αποτυχία να κατανοήσουν την φιλοσοφία του αθλήματος. 

Έχουν πολύ ενδιαφέρον όλοι αυτές οι παρατηρήσεις γιατί επι της ουσίας μπορείς να τις δεις σε άλλες μορφές στην καθημερινότητα μας. Όσο για μένα, αν σκεφτώ σε πια κατηγορία θα με έβαζα, νομίζω ότι καταφέρνω να διατηρώ το κεφάλι κάτω και να συνεχίζω να ρισκάρω όσο μπορώ και αντέχω για να πέφτω. Είμαι σίγουρος ότι πρέπει πέσω πολλές φορές ακόμα πόσο μάλλον αν θέλω να δω το όνειρο μου να γίνεται πραγματικότητα και να καταφέρω να πάρω την μαύρη ζώνη. Ίσως σαν αντίδραση ή μάλλον καταπίεση άλλων πτυχών της προσωπικότητας μου που...είναι πιο...έντονες. Κανείς δεν είναι τέλειος after all - αλλά με το Judo γίνομαι καλύτερος. Το ίδιο εύχομαι και για εσάς.




Tuesday, September 11, 2012

πολιτική συνείδηση και κοινή λογική....α ναι και οι νέοι!

Λυπάμαι να βλέπω κομματικές οργανώσεις μέσα στα πανεπιστήμια χρόνια τώρα, λυπάμαι να βλέπω το χορο-θέατρο της βουλής των εφήβων (ένας θεατρινισμός) για να δικαιολογήσουμε την γάγγραινα της κομματικοποίησης στην ανώτερη εκπαίδευση.
 Η πολιτική συνείδηση χτίζεται μέσα από την εκπαίδευση, την οικογένεια και την ίδια την κοινωνία καθώς αυτή λειτουργεί και διαμορφώνει τάσεις. Στην Ελλάδα ακόμα και τώρα δεν προσπαθούμε να διδάξουμε ούτε να προβληματιστούμε για την πολιτική μας συνείδηση ή εκπαίδευση,αντίθετα κάνουμε οτιδήποτε για να δημιουργήσουμε δεξιούς, αριστερούς , κεντρόους η κάθε λογής ιδεολογίας πιόνια - που όταν ενηλικιωθούν (στα 30τους δηλάδη για πολλούς φοιτητές) θα συνεχίσουν να διάγουν τον βίο και τις αρχές που έμαθαν από τις παρατάξεις.
Αυτό το κοινωνικό και πολιτικό χρέος - κανένα μνημόνιο δεν θα το αλλάξει, θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα νέο διαφορετικό μνημόνιο - μέσα από την κοινωνία από εμάς τους ίδιους βασισμένο σε ένα μόνο πράγμα..την κοινή λογική. Ακόμα την αναζητώ καθημερινά... στην χώρα μου.
Έφηβη βουλευτής, παράταξη τάδε σχολης...και λοιπά αστεία.

Monday, September 10, 2012

How to save your Apple wired keyboard - Replacementlaptopkeys is your friend!

One year ago I had 'broken' on the keyboard keys for my beloved MacBookPro. I was a bit terrified since changing the whole keyboard would require lots of work and lots of money! It was only a humble key after all. After a bit of googling I ordered a replacement key from replacementLaptopkeys.com. Waited some days, and yes the replacement was a great fit and my laptop broken key is working fine up until now.

A year after, I had 'broken' (ok I am typing fast and I am pushing hard - especially when I am excited or angry!) a key on my regular beloved wired Apple keyboard. As I have noted several times in this blog, I wish Apple to continue offering this specific keyboard - if you ask me this is the greatest keyboard ever created. Small, enables high speed typing, rigid and beautiful. There is one big disadvantage though, it is quite expensive  (60-70 euro). It would be a waste of money to buy a new one just for one small broken key, don't you think?

Thankfully I was saved again by replacelementLaptokeys. I found out that they have replacements for these 'normal' Apple keyboards - so I order my broken 'Y' and I am not typing from my favourite keyboard!

So if you break your regular Apple keyboard do not throw it in the bin, right away, there are cheap alternatives!

Highly recommended!





Saturday, September 08, 2012

...που τραγουδώ την νύχτα

και δεν ακούει κανείς... ίσως και καλύτερα ίσως και όχι.

Monday, September 03, 2012

Lockheed Martin - Code Quest in.... Java for high school students

That was cool. One of the biggest aeronautical industries in the world,Lockheed Martin, famous for several military projects and planes (C-130, F35..and many more) is doing code quest events for high school students- based on Java. Y

You can see at some point a teacher with a Duke Tshirt! I wish we had such events here - it is much more interesting if it is being 'powered' by a hi-tech company! The students have been studying Java for a year or so in order to apply to the contest!

Go Java, fly high!


Sunday, September 02, 2012

the linux desktop μέσα από τα μάτια του OSX

Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το post του Miguel De Icaza (μια από τις πιο γνωστές φυσιογνωμίες στην ανάπτυξη του Linux, ιδιαίτερα στον χώρο του Gnome, μετά στο mono) ο οποίος εξηγεί κάτι που μάλλον αρκετοί προγραμματιστές εδώ και χρόνια είχαμε καταλάβει. 

Προγραμματιστές από διαφορετικά background  και με διαφορετική στόχευση, βλέπουν ότι η μάχη του Desktop στο linux είτε έχει ήδη χαθεί είτε μάλλον πάει τόσο αργά που δεν έχει νόημα να την ακολουθείς και τόσο. 

Πέρα από τα θερμά σχόλια που όσοι διαβάζουν αυτό το blog θα ξέρουν ή μπορεί να έχουν νευριάσει, υπέρ της Apple, συνεχίζω να δηλώνω και να εννοώ όσα γράφω. Το OSX είναι το καλύτερο και πιο ολοκληρωμένο λειτουργικό που έχω δουλέψει, έχει γίνει δε, αναπόσπαστο κομμάτι και της δουλειάς μου μιας και τα τελευταία 5 χρόνια με συνοδεύει και στο γραφειο.

 Ο Icaza σε κάποιες προτάσεις του γράφει ουσιαστικά έναν απο τους λόγους που κάνει εμένα (εικάζω και πολλούς άλλους) να μιλάνε με τα καλύτερα λόγια για το OSX. Είναι απλό it just works, από τον pdf viewer μέχρι τον ήχο και το video, χωρίς το φόβο ότι θα σπάσει κάτι. Ναι θα δεχθώ τις  έντονες επικρίσεις linux χρηστών που θα πουν, εμένα δεν σπάει το distro  μου ο άλλος θα πει εμένα με αυτό το configuration δεν χαλάει αλλά επειδή είμαστε τεχνικοί ξέρουμε more or less πότε το λειτουργικό μας είναι έτοιμο να σπάσει. Λίγο πριν ή λίγο μετά μια αναβάθμιση, software ή hardware. Όπως και να έχει δεν είναι ο σκοπός μου να ξεκινήσω ένα τεχνικό flameware για την ωριμότητα του linux σαν all in one εργαλείο σε σχέση με το OSX. 

Απλά βρήκα την απάντηση του, αρκετά γενναία και τίμια να παραδεχτεί τα προβλήματα στον χώρο του linux και πως αυτά δεν αφήνουν για την ώρα το linuχ να 'πιάσει' σε ωριμότητα το OSX ή τουλάχιστον να το πολεμήσει καλύτερα μιας και κάποιοι θα γκρινιάξουν (και θα έχουν δίκιο για την κλειστή ή ελεγχόμενη hardware πλατφόρμα). Θυμάμαι ότι ένιωθα σαν και αυτόν πριν χρόνια ως χρήστης Windows, ναι μεν είχα ένα λειτουργικό που γενικά θα έπαιζε ο ήχος και το code (σε γενικές γραμμές) αλλά ήταν τόσο λειψό όταν ήθελες να γράψεις κώδικα - στην δική μου περίπτωση συστήματα βασισμένα σε Java.

Να τονίσω εδώ (ή μάλλον να προλάβω κανένα linux taliban) ότι η άποψη μου για desktop OS δεν ακουμπάει τις αδιαμφισβήτητες δυνατότητες και εξέλιξη του linux σε άλλους τομείς (server side, embended κτλ κτλ).

Διαβάστε επίσης και το άρθρο του Wired που μάλλον ξεκίνησε όλη αυτή την συζήτηση!