Saturday, July 30, 2011

όνειρα, πλάνα και πραγματικότητα

Κάθομαι με ηρεμία και αρκετή κούραση βέβαια στο σχεδόν μαζεμένο μου γραφείο στο νέο σπίτι. Χθες με αρκετή υπερένταση εγκαινίασα και το σπίτι ως μόνιμος ένοικος. Δεν περιγράφεται η αίσθηση ικανοποίησης και ολοκλήρωσης. Ένας στόχος , μια ιδέα που είχε φυτευτεί χρόνια στο μυαλό μου και την δούλευα και μόνος μου (ιδιαίτερα από την στιγμή που ξεκίνησα να πληρώνω ενοίκιο χαχα) έγινε πραγματικότητα. Για την απλή αστική μου ταυτότητα είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα (αν ήμουν εφοπλιστής μάλλον θα ήταν ένα πλοίο - αλλά δεν είμαι). Τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει αν δεν είχα σύμμαχο την οικογένεια μου - και αυτό δεν το ξεχνάω ποτέ. Θέλω να ελπίζω ότι αν έρθει ποτέ η στιγμή και τα φέρει η τύχη να χτίσω μια αντίστοιχη οικογένεια. 

Μου την σπάνε οι άνθρωποι οι οποίοι πετάνε πολλές φορές το γνωστό τσιτάτο 'όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια η ζωή/θεος γελάει' και άλλα λοιπά. Παρόλο που υπάρχει μια λογική και σοφία στην όλη φράση - νιώθω ότι στις μέρες και ιδιαίτερα στους νέους ανθρώπους έχει γίνει η καραμέλα για να καλύπτουμε την έλλειψη αποφασιστικότητας σε πολλές περιστάσεις. 

Σχέδιο και πλάνα στην ζωή μπορούν να υπάρξουν, εγώ τα συνδυάζω με μια αθεράπευτη διάθεση να ονειρεύομαι..να κάνω όνειρα όπως λέμε. Τα σχέδια μου , τα θέλω μου είναι τα όνειρα μου, οι σκέψεις που κρατώ το βράδυ όταν νιώθω αγχωμένος ή στεναχωρημένος και τις αφήνω να γεμίσουν το μυαλό μου και να με βοηθήσουν να χαλαρώσω. Ο καθένας έχει τα δικά του όνειρα, δεν έχουμε δικαίωμα να τα κατακρίνουμε αν δεν τα καταλαβαίνουμε. Με φοβίζουν οι άνθρωποι λοιπόν που δεν κάνουν όνειρα, που δεν έχουν το σθένος να βάλουν ένα πλάνο έστω και μικρό.

Η ζωή ή ο Θεός μπορείς να γελάσει πολλές φορές με τα όνειρα μας, και να μας αλλάξει τις καταστάσεις αλλά τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Όσο πιο πολύ δουλεύεις για τα θέλω σου έστω και αν οι περιστάσεις αλλάξουν, έστω και αν η πορεία σε φέρει 10 μετρά μακριά ή και 100 μέτρα μακριά - αν το δεις σφαιρικά το θέμα έχεις παλέψει για κάτι και έχεις κερδίσει στην πορεία πράγματα - έχεις γίνει καλύτερος  με βάση ένα συγκεκριμένο στόχο. Μπορεί να ήρθε ακριβώς ήρθε κοντά - είναι μεγάλη επιτυχία σε αντίθεση με το να μην θέσεις στόχους να μην βάλεις όρια. Πάντα το πίστευα και το πιστεύω. Η αποτυχία εκπλήρωσης κάποιου στόχου είναι πολύ μεγαλύτερη επιτυχία από το το τίποτα από την αδράνεια.

Ένα μόνο πράγμα μας γελάει σε αυτή την ζωή - ένα πράγμα είναι που μπορεί να μας περιορίσει τα όνειρα ως ανθρώπους, εργαζόμενους, οικογενειάρχες, εργένηδες ή οτιδήποτε. Η υγεία. Μόνο εκεί γελάει ο θεός ή η ζωή. Αν αυτή την στιγμή εγώ νιώθω ότι εκπλήρωσα έναν στόχο σαν άτομο την ίδια στιγμή ένα άτομο που αγαπώ μερικές 100δες χιλιόμετρα μακρία πονάει και βλέπει το σώμα του να πνίγεται μέσα από τις χημειοθεραπείες.Ένας άνδρας με ζωή και δύναμη..βλέπει κάποιος να του τα ρουφάει. Εκεί το ρητό είναι αληθές.

Αν μπορούσα να καταληξω σε κάτι είναι ότι η ζωή δεν είναι ωραία χωρίς όνειρα και δημιουργικά σχέδια και μακάρι να έχουμε υγεία και να μην σταματάμε να προσπαθούμε γι' αυτά. Για να τα εκπληρώσουμε θα πρέπει να κάνουμε θυσίες, να συμβιβαστούμε αλλά και να κατεβάσουμε το κεφάλι μας κάτω στην γη...να αξιολογήσουμε το τι είμαστε τι μπορούμε να κάνουμε και από που ερχόμαστε.

Friday, July 29, 2011

Apache Ant : Input task - problem on reading multiple things from console - Stream is closed issue.

Using Ant 1.8 (eventually they have changed the implementation from 1.7 and onwards) in case you use the Input task to read multiple things from the system console and load them into properties or do what ever you like - you will end up with a Stream is closed IOexception the second time you will invoke an Input Task.The code responsible is the class DefaultInputReader.

To save you some time (me and my colleague Manos - who had with the initial problem) please head to this Apache Ant Bugzilla issue end either:

1) Subclass your own DefaultInputReader and feed it to with the appropriate property to the Input task - using the fix suggested(see comment by Kelly Davis) (Use a KeepAliveInputStream)
or
2) Just upgrade to Apache Ant 1.8.2.

Hope it helps!

Wednesday, July 27, 2011

31



Φέτος δεν έχει κείμενα, δεν έχει σκέψεις. Μια χρονιά που χάρισε από τις πιο άσχημες στιγμές (κοντά στο θάνατο) μέχρι και τις πιο χαρούμενες (σπίτι). Όπως και να έχει η ζωή είναι ωραία, όπως και τα όνειρα και η προσπάθεια (μέχρι τελικής πτώσης) να τα πραγματώσεις! Το εύχομαι σε όλους σας! Χρόνια πολλά javapapo...ελπίζω και σε 30 ακόμα χρόνια να γράφω τέτοια post!

Monday, July 25, 2011

papohome is connected!

Ιστορικό post αγαπητοί αναγνώστες. Απέκτησα το πιο σημαντικό service απ'ολα - internet! Για την ώρα πολύ θετική εντύπωση από την forthnet. Μέσα σε μια εβδομάδα από την αίτηση έχω τηλέφωνο. Η γραμμή συγχρονίζει στα 20κάτι και το έδειξε με ένα γρήγορο download απο το ftp.ntua.gr. Μπαίνουν γερά οι βάσεις για την πλήρη μεταφορά μου στο σπίτι - αν και θέλω 1-2 μέρες γιατί ακόμα δεν έχω στρώσει κρεβάτια, βάλει κουρτίνες και εγκαταστήσει τα φώτα!
Μέσα σε όλα τα παράξενα της ημέρας και την ένταση είμαι πολύ χαρούμενος. Το δωμάτιο γραφείο είναι γεμάτο κούτες και τα βιβλία στο πάτωμα αλλά κάθε βράδυ θα έρχομαι να βάζω τάξη!!

happy papo!

Saturday, July 23, 2011

το μικρό μου δυάρι

Θυμάμαι ακόμα το πρώτο βράδυ που έμεινα εδώ. Δεν ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που είχα φύγει από το οικογενειακό σπίτι. Έχω φύγει απο τα 19 μου με τις σπουδές έξω, αλλά ήταν η πρώτη φορά που στην Ελλάδα δεν ήμουν με τους ανθρώπους που αγαπούσα. Άργησα να το κάνω ομολογώ, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ. Αν δεν ζήσεις μόνος σου δεν θα καταλάβεις ποτέ τα δύσκολα της καθημερινότητας, δεν θα πιεστείς αρκετά για να φέρεις την ζωή σου εκεί που πρέπει δεν θα μάθεις να συμβιβαστείς! 3 χρόνια πέρασαν στο μικρό δυάρι, πέρασαν φίλοι, καλές κακές στιγμές, έρωτες, γέλια και κλάματα. Σήμερα απο το πρωί το αδειάζω με μια γλυκιά ανάμνηση για όλα όσα πέρασα εδώ. Λίγο πιο μακριά με περιμένει ένα άλλο σπίτι, ένα όνειρο ζωής που στα 31 γίνεται πραγματικότητα και ελπίζω να ακολουθήσουν και άλλα!

Πάμε καλά μου μπράτσα....το παρελθόν έχει ένα ειδικό βάρος..με το 1...2...3

Friday, July 22, 2011

intermission

δεν είμαι αλήτης ΡΕ!

Η μέρα ξεκίνησε έτσι και αλλιώς άσχημα να προσπαθήσεις να επικοινωνήσεις με τους Έλληνες μάστορες - ένα μεγάλο ανέκδοτο επαγγελματισμού στην Ελλάδα. Βρίσε με, πες τα λάθη μου μείωσε με, αλλά μην με κάνεις να νιώσω οτι μου κάνεις χάρη για κάτι το οποίο θεωρώ αυτονόητο. Αλλά μακάρι να ήταν αυτό.

Ο καλύτερος οδηγός δεν είμαι, ούτε ο πιο ήρεμος παρόλα αυτά όταν κάνω και εγώ τις βλακείες μου έχω τα @@ να ζητήσω συγνώμη και να κατεβάσω το κεφάλι κάτω - το λιγότερο που μπορώ να κάνω. Σήμερα όμως δεν ξέρω γιατί κάποιος θεώρησε ότι έπρεπε το προπορευόμενο λεωφορείο το οποίο με έκλεισε ξαφνικά να γίνει ένα μαζί μου για να περάσει αυτός δεν μπόρεσα να το καταλάβω - και είχα πάρει όλες τις αποστάσεις. Το θέμα είναι ότι κάτι ξεχείλισε το ποτήρι. Εκτός από το κλασικό πλεύρισμα για μαγκιά σταμάτησε ακριβώς μπροστά μου (στην Θηβών) και τότε 2 μεσήλικες 50άρηδες βγήκαν έξω.

Δεν ξέρω τι έγινε εκείνη την στιγμή θόλωσα - δεν άντεξα αυτή την εικόνα - του βαρύμαγκα - του είμαστε 2 μάγκες και θα σε δείρουμε - είμαστε μεγάλοι - είμαστε πιο πολλοί και μόνος σου. Μου θύμισε την Αγγλία, εκεί δύσκολα θα έρθει να πιαστεί κάποιος στα χέρια μόνος του είναι δειλοί από την φύση τους- πάντα σε αγέλες.

Θόλωσα, θες να πεις άγχος θες να το πεις πίεση θες να το πεις νεύρα αλλά με το που τους είδα βγαίνουν από το αμάξι- δεν σκέφτηκα καθόλου- άνοιξα την πόρτα και είπα - ΒΑΡΕΘΗΚΑ τον κάθε μαλάκα - τον μάγκα ηλίθιο - τον κάθε βλάκα που νομίζει ότι με την απειλή σωματικής βίας θα μου δείξει ποιος είναι το αφεντικό- βαρέθηκα τους μέτριους - αυτούς που νομίζουν ότι ειναι κάποιοι. Βαρέθηκα ...τους δρόμους, τον κάθε χαζό, αυτούς που την έχουν μικρή και το βγάζουν στο αμάξι τους, τους ξερόλας τους έχω κάνει τα πάντα , τους εγώ ξέρω, τους εγώ ήξερα. Βαρέθηκα τον μέσο όρο ρε φίλε ΤΕΡΜΑΤΗΣΑ!


Δεν έχω ιδέα γιατί νόμιζε ότι είμαι μικρός - μιας και φώναζε από μακριά πιτσιρικά θα σου κάνω και θα σου δείξω. Δεν άκουγα τίποτα  - ήμουν εκτός. Το μόνο που ξέρω είναι ότι με το που πήγε να σηκώσει το δεξί του χέρι - τον έπιασα το κατέβασα κάτω το σώμα μου γύρισε  σε περιστροφή με το δεξί μου χέρι να ακουμπά τον λαιμό του - και τότε παρατήρησα την αλλαγή στο πρόσωπο του (είναι αυτό το βλέμμα -ωχ δεν πιάνει ). 

Ήθελα απλά να τον σπάω στα 2 - το ομολογώ- δεν θα κρυφτώ πίσω από ευγένειες - ήθελα απλά να σπάει. Το δεξί μου πόδι πέρασε μπροστά από το δικό του και έμενε μόνο η πτώση. Μόνο ένα ωραίο τελείωμα!

Και τότε λες και κάποιος με συνδέει με την πραγματικότητα, ο άλλος θείος πανικόβλητος προσπαθεί να τραβήξει το μάγκα πίσω - σταματάνε όλα και κάθομαι και σκέφτομαι ότι - αν συνεχίσω να κάνω αυτό το πράγμα αν το ολοκληρώσω θα του σπάσω το κεφάλι στο κράσπεδο ίσως και καταλήξει στις ρόδες μέσα στον δρόμο.

Φύγε μακρία ..ψελλίζω.' Είσαι αληταράς ρε, είσαι αλήτης, θα σου κάνω θα σου ράνω, είσαι αλήτης, θα σε βρω να σου σπάσω το αμάξι- δεν φέρεσαι σωστά έλεγε ο άλλος'. Το μόνο που  που σκεφτόμουν εκείνη την στιγμή είναι ότι ....

'δεν είμαι αλήτης...ρε φίλε..δεν είμαι αλήτης δεν μου αξίζει αυτός ο τίτλος, αλήτης είσαι εσύ και το χαζό σου μυαλό που νομίζεις ότι μπορείς με το ηλίθιο ανάστημα σου να παριστάνεις τον νταή στους δρόμους και να κατεβαίνεις από το αμάξι λες και ζούμε σε πίστα του street fighter- αλλά τελικά είσαι δειλός γιατί ούτε αυτό δεν ξέρεις να κάνεις- γιατί το βλέμμα σου και η φάτσα σου άλλαξε όταν είδες ότι θα δεις το κράσπεδο κάθετα.'

Αν ήμουν αλήτης ...θα ήσουν στο κράσπεδο και εγώ μάλλον σε κανένα κρατητήριο για τις μηνύσεις.

Εδω και χρόνια ασχολούμαι με το Judo και δεν θέλω ποτέ να το παρουσιάζω σαν πολεμική τέχνη γιατί παρ όλες τις ιδιοτροπίες μου σαν άνθρωπος πιστεύω ότι η βία είναι το τελευταίο resort πριν εξισωθούμε με τα ζώα. Πάντα θα βλέπω το χόμπι μου αυτό σαν άθλημα και με ότι αυτό πρεσβεύει. Δεν ξέρω αλλά ίσως μετά από μερικά χρόνια και προπόνηση συνέχεια το σώμα σου τελικά (ουτε και εγώ το περίμενα) αρχίζει και αντιδρά αυτόματα σε κινήσεις που μπορεί να αποτελούν απειλή για σένα. Ποτέ δεν θα το εξασκούσα στο δρόμο και σήμερα έφτασα στα όρια μου - αλλά δεν ξέρω πως και τι - σκέφτηκα τα λόγια απο την σχολή τις συζητήσεις συνέχεια - ότι πρέπει πάντα να κρατιέσαι να κάνεις το βήμα πίσω - γιατί μια στιγμή παρόρμησης μπορεί να σου κοστίσει, ίσως την ύστατη στιγμή λειτούργησε το αίσθημα της αυτοσυντήρησης.

Από την άλλη σκέφτομαι πως μπορούμε να αλλάξουμε σαν κοινωνία και να σταματήσουμε να παράγουμε τέτοιας χαμηλής ποιότητας και νοημοσύνης πολίτες. Τι παιδεία τους δίνουμε, τι τους μαθαίνει η οικογένεια, πως γαλουχούμε εμείς το κοινωνικό σύνολο.Δεν έχω απάντηση - είμαι χαρούμενος που δεν έκανα κακό σε κανέναν και ούτε θα κάνω ποτέ. Αλλά δεν θα ανεχτώ κανένα μπαμπουίνο να νομίζει ότι η απειλή σωματικής βίας περνάει- δεν είμαστε στην ζούγκλα - το έτος ειναι 2011. Αφιερώνω λοιπόν σε όλους αυτούς τους χαζούς...το κομμάτι.

Saturday, July 16, 2011

επαγγελματισμός στην ελλάδα και ...το στήσιμο σπιτιού.

Πίστευα ότι το πιο δύσκολο πράγμα στην διαδικασία αγοράς σπιτιού είναι η αγχωτική διαδικασία της εύρεσης, της διαπραγμάτευσης και εξασφάλισης χρηματοδότησης. Αρκετό άγχος και αβεβαιότητα. Παρόλα αυτά καθώς συνεχίζω με καταιγιστικούς ρυθμούς όπως σημειώνει μια φίλη μου - τα δύσκολα είναι μετά. Κάποια στιγμή οι υπογραφές τελειώνουν, τα χαρτιά παίρνουν τον δρόμο τους και φυσικά ο λογαριασμός σου στην τράπεζα αδειάζει και μένεις με ένα άδειο σπίτι και χιλιες υποχρεώσεις και δουλειές να σε περιμένουν.

Αυτή η δουλειά θέλει χρόνο, κάτι το οποίο δεν έχω μιας και δουλεύω και οι ελεύθερες μου ώρες καθημερινές είναι μηδαμινές για να συνεισφέρω ουσιαστικά. Μένουν μόνο τα Σαββατοκύριακα (ειδικά τα τελευταία) όπου είναι πιο κουραστικά και από την υπόλοιπη εβδομάδα.

Ειναι εκείνες οι στιγμές που έρχεσαι μπροστά στα δύσκολα (έχουν μια γλύκα βέβαια γιατί ειναι ολο δικά σου). Ανακαλύπτεις τις  ατέλειες στο σπίτι, το πραγματικό μέγεθος των βελτιώσεων ή τροποποιήσεων που πρέπει να κάνεις και δεν στα είχε πει καλά ο κατασκευαστής ή μάλλον στα είπε και μετά ήταν λίγο διαφορετικά και πάει λέγοντας. 

Τις τελευταίες 2 εβδομάδες λοιπόν είμαι με το τηλέφωνο στο χέρι και προσπαθώ μόλις τελειώνω από το γραφείο να συντονίσω τους διάφορους τεχνίτες και μαστόρους για να τελειώσουν ή να παραδώσουν κομμάτια του σπιτιού που θέλουν μια βελτίωση, μερεμέτι ή έλεγχο. Υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, αλουμινάδες, ξυλουργοί αλλά και εξωτερικοί όπως τεχνικοί κλιματισμού, σιδεράδες, συναγερμού, τεχνίτες για τα έπιπλα μπλα μπλα μπλα. 

Έχω πάρει αρκετά τηλέφωνα αυτές τις μέρες, πάντα ευγενικά πάντα με καλό τρόπο να καλοπιάσω αυτούς τους τεχνίτες που ειναι οι συνεργάτες του κατασκευαστή και πρέπει να έρθουν για να τελείωσουν κάτι ή κάποιους 'δικους΄μου για πρόσθετα. Ξέρεις τι βλέπω με μεγάλη μου λύπη; Μεγάλο ποσοστό απο αυτούς είναι ΚΑΚΟΙ επαγγελματίες. Μου κάνει φοβερή εντύπωση. Έπεσα σε περιπτώσεις που μόνο απο την φωνή καταλάβαινες ότι δεν ήθελε να έρθει, σε άλλους που τους κυνηγούσες μέρες και μέρες και σου λέγανε πάρε με τότε και μετά ξανα πάρε με  τότε, σε άλλους που πάνε συνέχεια διακοπές κτλ κτλ. Δεν είναι ότι έπεσα απο τα σύννεφα. Εμείς οι Έλληνες είμαι καλοί και φιλότιμοι αλλά γενικά σε Μ.Ο είμαστε τσαπατσούληδες και oportuni-στες. Αν δεν είναι μια δουλειά με λίγο κόπο και πολλά λεφτά μάλλον δεν την κάνουμε. Ζούμε σε εποχή με ανεργία και πτώση σε όλες τις δραστηριότητες της οικονομίας και βλέπεις μεγάλο ποσοστό επαγγελματιών να συνεχίσουν να συμπεριφέρονται με ηλίθιο τρόπο. Να κοστολογούν όπως θέλουν και με ότι τρόπο θέλουν (λες και είμαστε μαλάκες και δεν κάνουμε έρευνα αγοράς), να δείχνουν υπεροψία ή απλά τυπικότητα χωρις καν διάθεση για να κάνουν σωστά την δουλειά τους.

Είμαι πάνω από το κεφάλι ξυλουργού σήμερα γιατί επί 45 λεπτά δεν μπορούσε να κόψει τον πάγκο σωστά και έβαζε την εστία με κενό στον πάγκο. Αν δεν του έλεγα - μα κοίτα έχει κενό μπορεί και να το άφηνε έτσι - είχε αράξει. Δεν ήξερα πως να συγκρατήσω τον εκνευρισμό μου, δεν ηξερα τι να του πω - με δουλευεις μάστορα τώρα δηλαδή εσύ κάνεις σωστά την δουλειά σου; Δεν ήξερα τι να πώ, απλά ήμουν απο δίπλα και τσέκαρα ξανά μην σπάσει τίποτα μην γίνει προχειροδουλειά. 

Όσο για τους άλλους που τους παίρνεις τηλέφωνο και η Δευτέρα γίνεται Κυριακή και η Κυριακή άλλο Σάββατο, υπάρχει λύση και μάλιστα πιο τίμια. Δεν θέλει ο Έλληνας μάστορας (γιατί πρώτα σε αυτόν τηλεφωνώ πάντα και προσπαθώ να τον καλοπιάσω) - υπάρχει κάποιος Αλβανός μάστορας που ξέρει την δουλειά  ίσως και καλύτερα. Δεν θέλω να φανώ υπερβολικός αλλά οι άνθρωποι αυτοί δουλεύουν, τους λες θα γίνει αυτό και το άλλο και εμφανίζοντε στο σπίτι πριν από σένα και στα λεφτά τα ίδια. Τι θα πρέπει να κάνω, να τονώσω την ηλίθιο εγωισμό του κάθε μπαρμπα μαστορα ή να κάνω την δουλειά μου μέσα σε 1-2 μέρες.  Δεν είναι ότι είμαι ανυπόμονος, θέλω και πρέπει να μετακομίσω γιατί τρέχουν τα νοίκια αλλά και οι υποχρεώσεις. 

Η έλλειψη επαγγελματισμού και ανταγωνιστικότητας είναι ένα απο τα μεγάλα προβλήματα της οικονομία μας - και το βλέπεις σε όλους τους κλάδους και σε όλα τα επαγγέλματα (ναι και σε εμάς στο IT δεν θα κρυφτώ). Αν με ρωτήσεις ποια θα μπορούσε να είναι η λύση; Ανταγωνισμός - δεν θέλει ο Α; ας έρθει ο B o Γ o Δ. Λαμπρή εξαίρεση στην κακή άποψη που έχω αποκτήσει για το μέσο Έλληνα μάστορα είναι η νέα γενιά - άνθρωποι στην ηλικία μου που φαίνεται ότι έχουν κατανοήσει το νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον, είναι πιο μορφωμένοι έχουν αντίληψη και σε αντιμετωπίζουν σοβαρά, σαν πελάτη που μετά από μερικές ώρες θα τους πληρώσει.

Όπως και να έχει η δουλειά πρέπει να τελειώσει όπως και να γίνει και προσπαθώ να χρησιμοποιήσω κάθε μονάδα υπομονής και ευγένειας έχω στην διάθεση μου για να μην εκραγώ με κανένα, εξάλλου δεν στήνεται εύκολα ένα σπίτι - όσοι το έχουν περάσει το ξέρουν ήδη. Ελπίζω να μην με ρουφήξει αυτή η διαδικασία αρκετά έτσι ώστε να ακούγομαι εξωγήινος στους φίλους μου - πιάνω τον εαυτό μου να μιλάει για επιτόκια δανείων, για μαγαζιά με έπιπλα, για σπίτια, τιμές και άλλα τέτοια. Λογικά μόλις τελειώσω και βγώ σε release candidate με το σπίτι θα μου περάσει - από την άλλη νιώθω ότι έχω περάσει σε ένα άλλο επίπεδο πια - μια άλλη σφαίρα πραγματικότητας και υποχρεώσεων που με κάνει να βλέπω τα πράγματα πιο ρεαλιστικά. Είναι ωραία..πάντως το τελικό αποτέλεσμα είναι θετικό. Από την στιγμή που θα ξεκινήσεις να καθαρίζεις, τρίβεις, να κάνεις μερεμέτι σε τοίχους που είναι δικοί σου χαίρεσαι. Τουλάχιστον εγώ αισθάνομαι έτσι οπότε αυτό μου φτάνει...

Sunday, July 10, 2011

bye bye kindle

Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να μειώσω στο μέγιστο τις λεγόμενες παρορμητικές αγορές. Αγορές που τελικά δεν μου δίνουν αυτό που θέλω, ούτε ήταν προγραμματισμένες ούτε καλύπτουν κάποια ανάγκη. Με το kindle νόμιζα ότι θα καλύψω την ανάγκη του ηλεκτρονικού αναγνώστη για τα τεχνικά αλλά και λογοτεχνικά βιβλία. Διαβάζω κυρίως τεχνικά βιβλία (κατα περιόδους αρκετά μέσα στην χρονιά) και λιγότερα λογοτεχνικά. 

Τελικά μετά απο 1.5 χρόνο το πούλησα (αφού έχασα 50 euro). Δεν μπόρεσα να βρώ η να μετατρέψω σωστά και όπως θα ήθελα τα τεχνικά μου βιβλία - δεν μπορείς να δεις διαγράμματα και κώδικα σωστά σε βιβλία τα οποία είναι φτιαγμένα για την ώρα ακόμα σε printed format. 
Σε ότι εχει να κάνει με τα λογοτεχνικά δεν μπόρεσα να βρω αρκετά ελληνικά - μιας και σε αντίθεση με τα τεχνικά προτιμώ λογοτεχνία να διαβάζω στην ελληνική πιο πολύ για λόγους ξεκούρασης και χαλαρότητας.
Δεν κατάφερα να το χρησιμοποιήσω και καθημερινά στο metro παρόλο που το είχα βάλει να κατεβάζει εφημερίδες - τελικά πιο συχνά έβγαζα το τεύχος του wired που έχω στην τσάντα μου παρά το kindle.
Θα ήθελα μια συσκευή με το form factor του  Kindle και τις δυνατότητες του iphone μου.
 Όπως και να έχει - τουλάχιστον έσωσα ένα μεγάλο μέρος το ποσού - αφού έτσι και αλλιώς ήταν κατακαίνουργιο.

Γράψτε άκυρο.και τα geek κάνουν λάθη!

υγ) επειδή δεν μου έκανε εμένα δεν σημαίνει ότι είναι κακή συσκευή ή δεν θα καλύψει τις δικές σου ανάγκες. Την ίδια άποψη έχω εκφράσει και για το ipad.Νομίζω ότι μάλλον οι ανάγκες μου βρίσκονται κάπου στην μέση - στην ένωση των χαρακτηριστικών τους. Θα δούμε..

Thursday, July 07, 2011

σκέψεις γαλήνης...από μαύρα βόλια..

Όταν μου την σπάνε τα πάντα - όταν νιώθω πεσμένος, αγχωμένος, υπάρχει κάτι ιδιαίτερο που το έχω γράψει πολλές φορές και ζητώ συγνώμη αν επαναλαμβάνομαι. Ίσως γιατί είναι πιεστική περίοδος,μάλλον.

Πάντα σκέφτομαι τον αέρα που φυσάει στο πρόσωπο μου, τον ήλιο που σε λούζει και νιώθεις την ζέστη, το απέραντο γαλάζιο μπροστά σου και την κρυάδα που νιώθεις στο δέρμα σου με το που αγγίξεις το κρυστάλλινο νερό ...στην παραλία αυτή που βλέπεις κάτω.

photo

Κάθε χρόνο εκπληρώνω ένα εσωτερικό μου μυστήριο - να βρεθώ σε έναν τόπο - που όχι μόνο απλά μου αρέσει..έχει γίνει το 'χωριό' που δεν είχα ποτέ. Οι άνθρωποι, η παρέα του καλοκαιριού που δεν απέκτησα ποτέ, η παραλία που όσο τίποτα με κάνει να θέλω να παίξω με την θάλασσα (δεν είμαι οπαδός της παραλίας σαν concept γενικά). 

Για πολλούς είμαι βαρετός στην συνήθεια μου, αλλά δεν με ενδιαφέρει. Το μόνο που με ενδιαφέρει ότι το Αυγουστιάτικο Σάββατο το μεσημέρι που θα βρεθώ εκεί και θα δω ξανά αυτή την εικόνα καθώς θα κατεβαίνω το μονοπάτι - θα είμαι χαμογελαστός.
 
Δεν έχω πολλές διακοπές φέτος (καλά ποτέ είχα τόσες πολλές) - υποχρεώσεις βλέπεις αλλά έστω και αυτές τις λίγες μέρες - είμαι χαρούμενος που θα βρίσκομαι εκεί.