Thursday, March 31, 2011

2011 Oracle EMEA Users Group Leaders’ meeting - yaay - I'm in.

Such a weird month, for me. Too many things happening at the same time - trying to cope with uncertainty, thinking again and again - rolling like a stone. 

There is something though, that really made my day. I've just accepted the invite (thanks Oracle) on attending a 2 day conference/meeting in Prague. The 2011 Oracle EMEA Users Group Leaders’ meeting is going to take place on 9th-11th of May and it will be an excellent opportunity to see 'old' friends from all over Europe,  talk about the status of the 'JUG' movement within the Oracle context - and eventually visit for the first time the beatifull city of Prague.

I just booked the flight tickets (using scyscanner) and got a very nice price for it (180euros) not bad.

I hope I wont have to deal with uncertainty on this small trip and in a month's time I will get to spend some time with some really influential community leaders and great developers. The event is also featuring a technical track with talks and workshops on 'cloud technology, the future of Java, etc'.


I really feel like a happy Java Geek now!

ps) no this is not an April's 1st joke!




Monday, March 28, 2011

Mule 2.2.1 on MacOSX 10.6.7 Java 6 (64bit) (OS ESB in Action Examples)

Trying to make my way on the examples of 'Open Source ESB's In Action' by Manning (nice book by the way). The book is using Mule and Apache Service Mix. When it comes to Mule, version 2.2.x is the reference one. Eventually if you are a MacOSX user running Java2 version 6 (64bit), you wont be able to run any of the examples due to several incompatible (native) library problems.

Luckily there is a quick fix and you may find it here (original workaround based on a post here). Make sure you have properly set your MULE_HOME env variable and you have the appropriate version of mule + the wrapper, the proposed shell script will do the rest.

The work is based on a Tanuki's software,  Java Service Wrapper - in case you are wondering.

By the way if you have just bought the book and downloaded the source/ examples before issuing the initial ant command that will download and set the example's environment make sure to edit the /enviroment/prepareResources/prepare.properties file and modify the value of instal.target property. Initially it seems that the script thinks your system as a Windows machine and creates weird "c\" like folder names! I just used a ./myFolderTests value.

Enjoy!


Sunday, March 27, 2011

Kyuss Lives, Αθήνα 2011

Δεν μας πειράζει που ο Garcia βλέπει την όλη κατάσταση λίγο διεκπεραιωτικα , δεν με πειράζει που δεν άκουσα το I'm not και το Deamon cleaner. Μου άρεσε γιατί δεν πίστευα να δώ ποτέ αυτό το group (σχεδόν όλο) live, γιατί μόνο κάτι video απο τα dirty 90s μας είχαν μείνει και η σκέψη για ένα live ήταν μακριά.

Η πιο έντονη στιγμή ήταν αυτή του video παρακάτω, το Gardenia ξεκινάει και πιάνω τον εαυτό μου να σπρώχνει και να ορμάει μπροστά (ήμουν πολύ μπροστά ήδη) σαν τρελός.



To Fuzz έχει βελτιωθεί αρκετά σαν χώρος (νομίζω σε σημεία νικάει το gagarin), επίσης παρά το γεγονός ότι η συναυλία ήταν sold out η παραγωγή δεν το παράκανε (σύνηθες για Ελλάδα) να βάλει μέσα άλλους τόσους - οπότε είμαστε γενικά καλά! Θα δώσουμε ραντεβού με τον κύριο Garcia και την παρέα του το καλοκαίρι όπου περιμένω να πει τα τραγούδια που μου έλειψαν.

Το σημαντικό με τους Kyuss δεν είναι το come-back ή ο λόγος που κάνουν τα live ή το πόσο μπορεί να βαριέται κάποιο από τα παλιά μέλη κτλ κτλ. Οι  Κyuss έγραψαν μουσική που θα ακούγεται για πολλά χρόνια ακόμα και δεν νομίζω να ξεπεραστεί ποτέ - πιο stoner πεθαίνεις.Μερικές ταπεινές φωτό δικές μου εδώ, κάποιες αρκετά καλύτερες εδώ.

Wednesday, March 23, 2011

ένα post αφιερωμένο σε κάποιον που δεν θα το διαβάσει ποτέ.

Συνάδελφε Γιώργο,

Ακόμα θυμάμαι όταν ανταλλάξαμε βιβλία και είπαμε γεια πριν μερικά χρόνια - με υπόσχεση να κρατήσουμε μια επαφή αλλά και οι 2 να έχουμε καλή τύχη. Ακόμα θυμάμαι τις συζητήσεις εκεί στον 5ο όροφο της Κων/πόλεως για τις low level γλώσσες την διαφορά του development απο την C, την Assembly και την Java. Ακόμα θυμάμαι τα καλαμπούρια για τα ΅Windows,την τρέλα σου για το linux, τον ενθουσιασμό σου για το πρώτο σου mac που σε πρωτο έψησα τότε να πάρεις και μετά ακολούθησαν άλλα. 

Ακόμα θυμάμαι και λυπάμαι συνάμα, την υπόσχεση που δεν κράτησα αυτό το καλοκαίρι,  ότι θα έρθω να σε επισκεφθώ στο σπίτι σου στην εξοχή όταν ξεκίνησαν οι περιπέτειες σου με την υγεία . Κάποια μετα μεσονύκτια chat και τα χιουμοριστικά σου email για τεχνολογικά θέματα μία στο τόσο.

Ακόμα θυμάμαι που σε πετύχαινα μερικές φορές στο μετρό και συζητάγαμε για την ελληνική αγορά αλλά και την τρέλλα που είχες να διαβάζεις στην κυριολεξία 0 και 1 - να προγραμματίζεις controllers και την αγάπη σου για την φυσική. 

Ακόμα θυμάμαι τα λόγια σου όταν μου έδωσες το βιβλίο, ' είναι από τα αγαπημένα μου ρε, να το διαβάσεις, είχε και mac ο feynman' .

Γιώργο σου υπόσχομαι ότι το βιβλίο θα το τελειώσω (ακόμα και δεν τα καταλάβω όλα 100%) μιας και αυτό έμεινε στην μέση μέσα στην φούρια της καθημερινότητας και τις δυσκολίες του καθένα.  Θα το τελειώσω για σένα γιατί ίσουν αυτό που λέμε ένα καλό και αγνό geek με περίσσιο humour και πολλές γνώσεις.


 Ο Γ.Κ ήταν απόφοιτος του πανεπιστημίου Πατρών (Ηλ.Μηχανικός) μερικά χρόνια πιο μεγάλος απο μένα. Περάσαμε μαζί σχεδόν ένα χρόνο σε μια startup στο μεταξουργείο πριν κάτι χρόνια. Είχε όνειρο να πάει στην Αμερική να γίνει διδάκτωρ - απλά δεν το τόλμησε - είχε τα προσόντα. Ήταν απο τους λίγους ανθρώπους που ξέρω, που έγραφε τόσο καλά low level πράγματα και σκεφτόταν πολυπλοκα, πολυδιάστατα. Τα λέγαμε online και μια στο τόσο όταν και οι 2 βρισκόμασταν στην επιστροφή απο δουλειές  απο κοντά. Είχε καλή καρδιά, ιδιαίτερο χιουμορ και ήταν ένας πραγματικός geek με γνώσεις σε πολλούς τομείς που λίγοι έχουν (και δεν το λέω μόνο εγώ). Σήμερα έμαθα απο τους δικούς του ότι πριν απο λίγο καιρό μας άφησε (εμβολή πνευμ), είχαμε καιρό να ανταλλάξουμε αυτά τα email αλλά μέσα στην πίεση της καθημερινότητας και εγώ δεν αναρωτήθηκα αρκετά. Για κάποιο παράξενο λογο την περασμένη εβδομάδα τον σκεφτόμουν και έλεγα ότι έπρεπε να τον αναζητήσω , τηλέφωνο email. 


Η ζωή ήταν άδικη μαζί του. Γιώργο εκεί που είσαι ελπίζω να συνεχίσεις να γράφεις κώδικα, να διαβάζεις φυσική και να γουστάρεις.


#include stdlib.h
 
int main(void)
{
    return EXIT_SUCCESS;
}

Monday, March 21, 2011

Elizadeth




Πέρασα ένα αρκετά ευχάριστο βράδυ χθες στην παράσταση  Elizadeth (κείμενο X.Ρώμας - καλλιτεχνική ομάδα Backup). 


Ιστορία
Η κρίση χτυπάει τους ηθοποιούς (και όχι μόνο θα συμπλήρωνα εγώ) οι οποίοι αναγκάζονται να αλλάξουν δουλειά και να κάνουν οτιδήποτε για να επιβιώσουν. Μια μικρή ομάδα από παραπεταμένους ηθοποιούς αναγκάζεται να συνεργαστεί με μια πλούσια αλλά ατάλαντη ντίβα του θεάτρου η οποία θρέφει την μεγαλομανία της με ένα έργο ωδή στην βασίλισσα Ελισάβετ, παραγγελία κάποιου συλλόγου φίλο βασιλικών. Μέσα από την παρακμή και τα αδιέξοδα του καθένα προσπαθούν να συντονιστούν και να νιώσουν ξανά ένδοξες μέρες ηθοποιίας και τέχνης. Το αποτέλεσμα είναι ένα ανιστόρητο, γεμάτο πάθη και ίντριγκες έργο στο οποίο βγάζουν τελικά τα πάθη και τα χαμένα όνειρα τους.

 via thre3f.blogspot.com

Το έργο
Το έργο μας βάζει μέσα σε αυτή την διαδικασία με έναν αρκετά humour-ιστικο τρόπο. Υπήρξαν αρκετές οι φορές που έπιασα τον ευατό μου να γελάει ακατάπαυστα. Γενικότερα ήταν μια αρκετά ευχάριστη βραδιά και όσοι θέλετε ένα απλό και humour-ιστικό διάλλειμα απο τα επαγγελματικά σας αδιέξοδα σας το προτείνω- δείτε τι περνάνε και οι καημένοι καλλιτέχνες!


Πληροφορίες
Θα βρείτε πληροφορίες στο facebook εδώ. Πληροφοριες για συντελεστές εδώ. Μερικές δικές μου φωτό εδώ. Κριτικές στο αθηνόραμα εδώ. Μπορείτε να το δείτε κάθε ΣΚ στον πολυχώρο Ράγες (Γκάζι- Κων/πολεως) . Η αλήθεια είναι ότι έργο θα αδικείται απο τον συγκεκριμένο χώρο αλλά τι να κάνεις.. :D .

Saturday, March 19, 2011

μπάσκετ , προγραμματισμός και ο σύγχρονος Έλληνας πληροφορικάριος...

Μάλλον ο τίτλος του post είναι λίγο άστοχος. Δεν κατάφερα να βρω κάτι καλύτερο, ζητώ συγνώμη.

Θα ξεκινήσω με μια προσωπική μου ιστορία- φτιάξε  καφέ και άραξε.

Εγώ παλιά
Όταν πήγαινα δημοτικό (αλλά και γυμνάσιο) είχα είχα ένα μεγάλο μαράζι, το μπάσκετ. Όχι δεν ήταν όνειρο ζωής, (άλλο ήταν) αλλά πάντα ήθελα να μπορώ να παίζω καλό μπάσκετ. Έβλεπα φίλους και συμμαθητές, μερικοί έπαιζαν και σε συλλόγους στην γειτονιά οι πιο καλοί στην ομάδα του σχολείου. Αχ, αυτή η ομάδα του σχολείου. Δύο φορές κατάφερα να μπω, μια στο δημοτικό και μία στο γυμνάσιο για πολύ λίγο όμως μιας και ήμουν πάντα αναπληρωματική αλλαγή. Μέχρι να το πετύχω αλλά και αργότερα πάντα στεναχωριόμουν για τις δυνατότητες μου στο basket. 

Η αλήθεια είναι  ότι ποτέ δεν ήμουν καλός ούτε φυσικά είχα κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο. Πάθος για να γίνω μέρος κάποιας ομάδας είχα,  επειδή έβλεπα όλους τους άλλους- αλλά ποτέ δεν είχα ιδιαίτερες δυνατότητες, ίσως το μπόι σε μικρή ηλικία και τον όγκο αλλά μέχρι εκεί. Φανερά άστοχος και χωρίς καλή φυσική κατάσταση το μέλλον μου στον χώρο ήταν ζοφερό!

Όπως και να έχει σαν παιδί δεν είναι εύκολο να το παραδεχτείς ούτε και φυσικά να σκεφτείς πιο ώριμα.  Εντωμεταξύ, το ενδιαφέρον μου για τους υπολογιστές μεγάλωνε οπότε κάποια στιγμή ξεπέρασα σε γνώσεις τους συνομηλίκους μου και έγινα μέλος μιας άλλης ομάδας...χα χα της ομάδας των geek. Μέχρι να γίνει αυτό, για πολλά χρόνια είχε αναπτυχθεί μέσα μου ένα παράπονο ίσως και παρανόηση. Νόμιζα ότι αν κατάφερνα να πάω σε κάποιο σύλλογο της περιοχής με τα χρόνια θα μάθαινα κάτι, και αυτό να μου έδινε το εισιτήριο για την ομάδα μπάσκετ του σχολείου. Νόμιζα ότι και μόνο που θα ήμουν μέλος κάποιου συλλόγου δια μαγείας αλλά και με συμμετοχή, το σουτ μου θα γινόταν καλύτερο, θα μάθαινα καλύτερη άμυνα θα γινόμουν καλός παίκτης.Τελικά δεν κατάφερα ποτέ να πείσω τους γονείς μου να με τραβολογάνε (δεν είχαμε αμάξι εκείνα τα χρόνια) στο πάρκο της περιοχής και στα γήπεδα.

Ίσως να κατάφερνα να μάθω σωστά τα μαγικά του μπάσκετ σε σημείο να σταθώ με κάποια αξιοπρέπεια απέναντι τους καλούς μου φίλους αλλά τώρα που το σκέφτομαι και φιλοσοφώ δεν θα έφτανα ποτέ εκεί που ονειρευόμουν, ούτε θα γινόμουν αντίστοιχα καλός.

Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα, βλέποντας την πορεία μου αλλά και το πάθος μου για άλλα πράγματα. Ενώ λοιπόν ήθελα πολύ να βελτιωθώ στο basket, ποτέ (ή μάλλον σπάνια) έπαιρνα την μπάλα να λιώσω στην μπασκέτα της γειτονιάς, να κάνω 1000 σουτ, να τρέξω μερικούς γύρους να βελτιώσω την φυσική μου κατάσταση και άλλα πολλά. Δεν το θέλησα  αρκετά, δεν είχα και ποτέ το ταλέντο. Νόμιζα ότι με την βοήθεια άλλων, με τις επιλογές άλλων δια μαγείας θα βελτιωνόμουν ακόμα και αν εγώ συνέχιζα να μην το κυνηγάω. Πόσο λάθος ήμουν η μόνη δικαιολογία είναι ότι ήμουν παιδί και δεν είχα την ωριμότητα σε μερικά πράγματα.  (Άσχετο, μετά από 15 χρόνια βέβαια κατάφερα να βρω το άθλημα μου (Judo), και το ερωτεύτηκα - τουλάχιστον αυτό το πάθος έστω αργοπορημένα διοχετεύεται κάπου).

Στο σήμερα...ένας προγραμματιστής

Φτάνω λοιπόν στο σήμερα και σε μία συζήτηση μου με έναν συνομήλικο προγραμματιστή. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος περιγράφει με περίσσιο παράπονο πως η εξέλιξη του στην εταιρία που δουλεύει δεν είναι αυτή που ονειρεύεται. Κατηγορεί το σύστημα αλλά και τις περιστάσεις που οι 'υπεύθυνοι' των παραγκωνίζουν, ότι δεν του δίνουν πράγματα σημαντικά να κάνει και να ξεδιπλώσει τις δυνατότητες του.Παράλληλα ισχυρίζεται ότι αυτή η αδικία στο πρόσωπο του είναι και ο κύριος λόγος που δεν εξελίσσεται, δεν μαθαίνει νέα πράγματα.

Λίγο πριν τον καταδικάσουμε...

Πριν τον κατηγορήσεις αγαπητέ αναγνώστη, θέλω να σκεφτείς το εξής. Θα μιλήσω για τον χώρο της πληροφορικής στην μικρή αγορά της Ελλάδας (βάλε τον δικό σου χώρο και τα δικά σου παραδείγματα). Αυτό λοιπόν που περιγράφει ο κάλος μας προγραμματιστής δεν είναι δημιούργημα της φαντασίας του. Πράγματι στον ελληνικό χώρο κυριαρχεί αυτό που ονομάζω -το βασίλειο των μετρίων micro-manager. Άνθρωποι οι οποίοι είτε για να προασπίσουν την κυριολεκτικά χαμηλή τους αξία σαν επαγγελματίες είτε γιατί απλά τόσο τους κόβει - παραγκωνίζουν, διαπλέκουν ή αγνοούν σε πολλές των περιπτώσεων αρκετά καλό υλικό. Αν ψάξουμε να βρούμε μια λογική εξήγηση γιατί συμβαίνει αυτό - θα έλεγα ότι στην πληροφορική αλλά και σε άλλους χώρους στην Ελλάδα ο ανταγωνισμός δεν λειτουργεί σωστά. Μερικές φορές η έλλειψη ανταγωνισμού μέσα σε μία αγορά δημιουργεί ανωμαλίες στα κριτήρια και αξιολόγησή ανθρώπων που δρουν μέσα της. Αν μια αγορά, μια ομάδα δεν έχει την ανάγκη να είναι πραγματικά ανταγωνιστική τότε δεν μπορείς να περιμένεις το καλό ανθρώπινο δυναμικό να αναδειχθεί στον βαθμό που του αξίζει. Μέτριο ή κακό ανθρώπινο δυναμικό μπορεί να χρησιμοποιήσει άλλους τρόπους και να αποκτήσει 'εξουσία' αλλά και διοικητική-οργανωτική δύναμη. Τέλος όσο πιο λίγες οι ευκαιρίες και μικρή η αγορά, οι εναλλακτικές κάποιου για ελιχθεί, να δείξει τις δυνατότητες κάπου αλλού ή να ξεφύγει από ένα διοικητικό τέλμα είναι λίγες. 

Αυτοκριτική 
Καθώς συνέχιζε να παραπονιέται τον ρωτάω το εξής. 'Πότε είναι η τελευταία φορά που αγόρασες ένα τεχνικό βιβλίο, σχετικό με το επάγγελμα μας και το διάβασες'. Δεν έλαβα απάντηση, παρά μόνο δικαιολογίες ότι δεν υπήρχε ανάγκη να το κάνει. Επανέλαβα την ερώτηση ' Αν εσύ ο ίδιος δεν δείχνεις ένα ελάχιστο ενδιαφέρον να βελτιώσεις τις δυνατότητες σου , πως πιστεύεις ότι οι έστω ελάχιστες πιθανότητες που έχεις να σου δώσουν ένα κάποιο μεγαλύτερο κομμάτι δουλειάς , θα αυξηθούν'. Ξανά η απάντηση ήταν γενικόλογη και μάλλον κακή σε επιχειρήματα. Ο προγραμματιστής αυτός μου θύμισε τον εαυτό μου 20 χρόνια πριν που παραπονιόμουν, και νόμιζα ότι επειδή δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να μπω σε μία ομάδα μπάσκετ δεν κατάφερα ποτέ να γίνω καλύτερος. Φτηνές δικαιολογίες. 

Συμπέρασμα
Σε κανένα επάγγελμα,πόσο μάλλον στην πληροφορική δεν μπορείς να μένεις άπραγος. Ο σύγχρονος επαγγελματίας επιβάλλεται να φροντίζει ο ίδιος όσο μπορεί και όσο έχει δυνατότητες για την μόρφωση του μετά το πανεπιστήμιο. Η λεγόμενη δια βίου εκπαίδευση που μας την κοπανάνε διάφοροι κρατικοί φορείς και αντιπρόσωποι στην μορφή σεμιναρίων και άλλων τρόπων να τρώνε χρήματα μπορεί απλά να υλοποιηθεί με την αγορά κάποιου βιβλίου και λίγο διάβασμα (για αρχή). Δεν υπάρχει προγραμματιστής που δεν διαβάζει. Τα πράγματα που έμαθα στο πανεπιστήμιο πριν 10 χρόνια έχουν ξεπεραστεί , δεν μπορώ να περιμένω καμία εταιρία και την τύχη μου να μαθαίνω νέα πράγματα - δεν μπορώ να αφήσω την μόρφωση μου στην μοίρα της ή στην καλή ή κακή αντίληψη κάποιου να δει τις δυνατότητες μου μέσα από μία μαγική μπάλα. Η συγκεκριμένη στάση απέναντι στα πράγματα θα πρέπει να μπαίνει στην συνείδηση των νέων φοιτητών από νωρίς - και να μην θεωρούν ότι από την στιγμή που βολεύτηκαν κάπου θα συνεχίσουν να κάνουν το ίδιο πράγμα για όλη τους την ζωή.

Καθώς τα χρόνια περνάνε και η κατάσταση στην χώρα μας δυσκολεύει οι ανωμαλίες και ασθένειες της μη ανταγωνιστικότητας σε όλους τους τομείς θα ανεβαίνουν προς τα πάνω σαν την μυρωδιά από τον βόθρο που σιγά σιγά ξεχειλίζει. Τέλος θα ήταν καλό να μην φοβόμαστε να λέμε στην αλήθεια στα νέα παιδιά. Η πληροφορική, η ανάπτυξη λογισμικού έχει δυσκολίες, η αγορά έχει όρια και παθογένειες, οι απόφοιτοι οι οποίοι επέλεξαν αυτό το δρόμο θα πρέπει να είναι έτοιμοι για το δύσκολο δρόμο της αγοράς εργασίας και της ανταγωνιστικότητας. Οι απόφοιτοι που μπήκαν γιατί το νόμιζαν καλό, γιατί το είπε η μαμά και φυσικά γιατί θέλουν να γίνουν δάσκαλοι καλό θα ήταν να το ξανασκεφτούν γιατί δεν μπορούν όλοι να γίνουν δάσκαλοι και όσοι μένουν πίσω...άπραγοι και με νοοτροπία παλαιότερων δεκαετιών - περνάνε άσχημα! Η πληροφορική θέλει πάθος ή για να το πω πιο λαϊκά 'καύλα' - αν δεν την έχεις θα πιεστείς πολύ. 

Εσύ που την έχεις..πέρνα μια βόλτα από ένα βιβλιοπωλείο και επέλεξε την επόμενη νέα τεχνολογία ή θέμα που θες να ασχοληθείς! Οι πιθανότητες σου να μπεις στην ομάδα μπάσκετ του σχολείου μεγαλώνουν ;)

Wednesday, March 16, 2011

Ο δρόμος της εξόδου από την κρίση..



Πριν από κάτι μέρες ένας καλός μου φίλος και συνάδελφος - σε μια φωτογραφία στο facebooκ, φωτογράφησε την είσοδο του αεροδρομίου (Ελ.Βενιζέλος) και έγραψε από κάτω 'Ο δρόμος της εξόδου από την κρίση..'. Δεν ήξερες τι να σκεφτείς να γελάσεις ή να κλάψεις. Πόσο δίκιο είχε.

Εδώ και κάποιους μήνες βλέπεις περιστασιακά ένθετα στα δελτία ειδήσεων για ανθρώπους που φεύγουν, που σκέφτονται ότι θα φύγουν. Κάτι ερασιτεχνικά πλάνα από είσοδο σε προξενεία, περίπατος περίσκεψης προτού κάνουν δήλωση σε κάποια 'δημοσιογράφο'. Πόσο ψεύτικο φαίνεται.

Έλα όμως που δεν είναι - ειδικά όταν συμβαίνει δίπλα σου!

Χθες το απόγευμα μετά την δουλειά κατέβηκα στο κέντρο να αγοράσω ένα μικρό βιβλίο - αναμνηστικό , έγραψα στην πρώτη σελίδα  μια ευχή για καλή τύχη.Ένας συνάδελφος αποφάσισε να δοκιμάσει την..τύχη του στο Βέλγιο. Δουλέψαμε μαζί 2 χρόνια σχεδόν. Από τους καλούς συναδέλφους - απο αυτούς που λες μια κουβέντα παραπάνω που σε δένουν οι δύσκολες στιγμές σε ένα project.

Μάλλον ακούγεται λίγο 'ευαίσθητο΄ αλλά όταν του το έδωσα έκανα προσπάθεια να συγκρατήσω τα δάκρυα μου.

Δάκρυα για κάποιον που φεύγει (ναι) ή μήπως γιατί αισθάνομαι ότι ίσως σύντομα αναγκαστώ να πάρω μια ίδια απόφαση! Δεν ξέρω ακόμα το σκέφτομαι!

Ο φίλος πιο πάνω(που του έκλεψα την λεζάντα) συνεχίζει να κάνει βόλτες στο αεροδρόμιο ενώ και κάποιοι άλλοι είναι έτοιμοι να κανουν το ίδιο. Ένας άλλος μου γράφει σε ένα email - ' Δεν κινείται τίποτα. Αρχίζω και σκέφτομαι εξωτερικό…'

Καθώς τους βλέπω δίπλα μου, τους ακούω - συνεχίζω να παραμιλάω μόνος όταν γυρίζω το βράδυ στο σπίτι - θα προσπαθήσω εδώ, θα το πολεμήσω ίσως συμβιβαστώ ..ίσως.

Δηλώνω μπερδεμένος...προβληματισμένος. Σε κάποιες εκλάμψεις λογικής παραμιλάω, καλά που δεν ξεκίνησα να πάρω το σπίτι, δεν έχω χρέος δεν έχω υποχρεώσεις τίποτα. 

Μόνο τα 2 της μάτια θέλω να βλέπω κάθε πρωί δίπλα μου..και στο τέλος..ίσως να πάνε να γαμηθούν όλα!

:/

Sunday, March 13, 2011

Συνάντηση JHUG 12.03.11 εντυπώσεις

Ακόμα μια συνάντηση μας ολοκληρώθηκε και είμαι αρκετά χαρούμενος που έχουμε μια σταθερή βάση αλλά και συνέχεια στον θεσμό των 'meet-up'. Θεωρώ τέτοιες εκδηλώσεις πολλές φορές πιο παραγωγικές και ενδιαφέρουσες από την διαδικτυακή δραστηριότητα. Οι ομιλίες- συζήτηση σε βάζουν σε σκέψεις τις οποίες μπορείς να μοιραστείς εκείνη την στιγμή μαζί με άλλους 20-30, στα διαλείμματα μπορείς να δικτυωθείς να μάθεις για την δυναμική της αγοράς είτε απλά να πεις τον πόνο σου ως προγραμματιστής.

Μαζευτήκαμε γύρω στα 20+ άτομα στο collab, ένα πολύ όμορφο απόγευμα ομολογώ. Είχαμε 3 παρουσιάσεις οπότε νομίζω αυτή η συνάντηση δεν κούρασε και τελειώσαμε μετά από 3,5 ώρες. Είναι το minimum που ζητάει μια κοινότητα από τον καθένα - αλλά φαντάζει δύσκολο τελικά. 3 ώρες μια φορά το μήνα.Respect λοιπόν σε αυτούς που ήρθαν!

Ξεκινήσαμε με τον καλό μου συνάδελφο Κ.Καπελώνη ο οποίος χτύπησε για δεύτερη φορά αυτή την season με ακόμα μια παρουσίαση που επικεντρώθηκε σε ένα απλό και καθημερινό βάσανο κάθε developer. Σχόλια στον κώδικα, επίσημα , ημιεπίσημα τακτικές, σωστά και λάθη. Μπορείτε να βρείτε την παρουσίαση του εδώ. Με προβλημάτισε το σημείο που μας έβαλε να αναρωτηθούμε κατά πόσο στα 'σχόλια' που γράφουμε απαντούμε στην ερώτηση 'γιατί το έκανα αυτό - γιατί έγραψα έτσι αυτό το κομμάτι κώδικα' και όχι 'πως το έγραψα, και τι κάνω σε κάθε γραμμή΄. Θα επιστρέψω την δευτέρα στο γραφείο και θα προσπαθήσω να βρω σχόλια μου - είμαι σίγουρος ότι μπορώ να βελτιώσω κάποιες ουσιαστικές λεπτομέρειες. Αρκετά απλή παρουσίαση αλλά με to-do και προβληματισμό για όλους μας - με άλλα λόγια μια εξαιρετική παρουσίαση.

Συνεχίσαμε τον M.Κονιοτάκη ο οποίος μας έκανε 'βόλτα' στις δυνατότητες του Oracle jDeveloper. Ομολογώ ότι είχα και έχω μια αρνητική προδιάθεση με συγκεκριμένα εργαλεία της Oracle που έχω χρησιμοποιήσει κατά καιρούς. Οι εμπειρίες μου με τον JDeveloper είναι κακές το ίδιο και με τον κάποτε Application Server της Oracle , OC4J.Πολύ σωστά αποφάσισαν να τον εγκαταλείψουν και να υιοθετήσουν τον ΒΕΑ Application Server σαν κύριο Application Server. Η παρουσίαση του Μιχάλη δεν μπορώ να πω ότι με έκανε να πετάξω την αρνητική μου προδιάθεση. Σίγουρα είδα ότι ο jDeveloper είναι ένα one stop solution εργαλείο όπου μέσα στο 1.5 giga download του στα προσφέρει όλα - μέχρι και application server! Το declarative programming μέσα από Wizard ποτέ δεν με έπεισε για την σωστότητα του - παρόλο που μου αρέσουν οι ευκολίες γενικότερα - και κάποιες τεχνολογίες της Oracle που έρχονται πακέτο με το εργαλείο για SOA ή BPM (πχ η εξέλιξη του I love to hate Weblogic BPM solution -ex WLI) με έκαναν να θυμηθώ πολύ άσχημες στιγμές - developer πόνου και αποτυχίας. Νομίζω ότι λίγα έχουν αλλάξει στο εργαλείο της Oracle από τότε που το χρησιμοποίησα και η ταπεινή μου άποψη είναι συγνώμη 'Δεν θα πάρω' υπάρχουν 2 τουλάχιστον πιο ελαφρές και ευέλικτες προτάσεις εκεί έξω και μάλιστα με λιγότερα vendor locking ( Eclipse, Netbeans). Από εκεί και πέρα να σημειώσω ότι ο Μιχάλης κατέχει επάξια τον τίτλο του Oracle ACE (κάτι σαν Java Champion) για την δουλειά που έχει στο blog ADFbugs όπου γράφει για τα προβλήματα της συγκεκριμένης τεχνολογίας αλλά και λύσεις! Όσοι λοιπόν χρησιμοποιείτε ADF μην ξεχάσετε να ρίξετε μια ματιά.

Τελειώσαμε με τον ακόμα μια φορά εξαιρετικό Σπύρο Τζαβέλα  ο οποίος ακροβατεί μεταξύ της αγάπης του για την Scala και της πίστης του στην Java. Ομολογώ ότι ακόμα μια -δύο φορές να δω παρουσίαση του Σπύρου για Scala θα αρχίσει η σύνταξη της να μου φαίνεται λογική. Η παρουσίαση του βέβαια είχε πολύ ενδιαφέρον για κάθε Java Developer, μιας και είδαμε - συζητήσαμε τις ευκολίες και τα προβλήματα που δημιουργεί η δημιουργία αλλά και έλλειψη Closures στην Java και πώς συγκρίνονται με τις αντίστοιχες δυνατότητες της Scala! Προσωπικά η δημιουργία και ένταξη των closure στην Java πάντα με προβλημάτιζε σαν απλό developer απο την άλλη ποτέ μα ποτέ δεν ήμουν οπαδός των anonymous inner classes. Όχι τόσο ως construct αλλά συντακτικά πιστεύω μπέρδευαν αρκετά την ανάγνωση κώδικα και δεν ήταν φιλικές σε νέους προγραμματιστές. Η μέση λύση με την ένταξη συντακτικής βοήθειας (syntactic sugar)  τα οποία ονομάζουμε Closures στην Java τα οποία θα αντικαταστήσουν την σύνταξη των a.Inner class με βρίσκει σύμφωνο και υπέρ. Είναι σημαντικό για μένα η Java να μην χάσει ή μάλλον να μην σπάσει το type system της για την ώρα. O ομαλός, ίσως επιδερμικός για κάποιους εμπλουτισμός της γλώσσας με νέα construct πρέπει να γίνει σταδιακά και με βήματα. Βέβαια τα τελευταία χρόνια έχει ξεσπάσει πόλεμος για το τελευταίο σημείο δηλαδή την συντηρητική προσέγγιση στην αναβάθμιση της γλώσσας σε αντίθεση με την πιο επιθετική που θα άφηνε κάποιες παλιές εκδόσεις της ΄ορφανές΄. Προσωπικά λέω ναι στην αναβάθμιση και εμπλουτισμό αλλά με συντηρητικές μεθόδους! Βέβαια απόψεις ..όλα..μπορεί να διαφωνείς. Σε αυτό που συμφωνούμε όλοι είναι ότι η Java πρέπει να πάει μπροστά και να εξελιχθεί! Θα βρείτε την παρουσίαση του Σπύρου εδώ ενώ κάποια άλλα link σχετικά που παραθέτει εδώ.

Πρίν κλείσω θα ήθελα να σημειώσω ότι παρόλο που κοινότητα μας είναι μικρή - χαίρομαι πάρα πολύ που κάθε μήνα βλέπω έστω και μια νέα ΄φάτσα' . Άνθρωποι που τολμούν μετά από χρόνια παρακολούθησης διαδικτυακά της δραστηριότητας του JHUG να έρθουν και να δουν τι γίνεται. Θέλω να πιστεύω ότι όσο πιο συνεπείς είμαστε στην διοργάνωση τέτοιων συναντήσεων τόσο πιο εύκολα θα δημιουργηθεί μια τάση και συνήθεια σε πολλούς να έρθουν και να συμμετέχουν. Επίσης είναι σημαντικό που υπάρχουν μερικοί φοιτητές στην παρέα μας - είναι άξιο λόγο ότι υπάρχουν παιδιά που επιλέγουν να ψαχτούν κάπως διαφορετικά να πάρουν ιδέες για το μέλλον ίσως να βολιδοσκοπήσουν και τους ανθρώπους της αγοράς - από το να συμμετέχουν σε κομματικές εκδηλώσεις ή άλλες αδιάφορες δραστηριότητες. Η συμμετοχή φοιτητών σε user group όπως το JHUG που δεν έχει ούτε δωράκια ούτε 'ψεύτικες΄ πιστοποιήσεις ούτε σακουλάκια με δωράκια (μακάρι δηλαδή να είχαμε λεφτά και να τα κάναμε) για μένα είναι 2 φορές πιο σημαντική από την συμμετοχή των επαγγελματιών. Δηλώνει ότι υπάρχουν νέοι άνθρωποι που τους ΄φτιάχνει΄η επιστήμη τους και θέλουν να δουν τι υπάρχει έξω από την πανεπιστημιακή φυσαλίδα.


Τα λέμε τον επόμενο μήνα, ελπίζω με ακόμα πιο πολλές παρουσίασεις.Αν έχεις διάθεση ή μια ιδέα μην διστάσεις να την πεις και το κοινό θα είναι δικό σου

Καλά να java-ρετε!





Sunday, March 06, 2011

2 μηνές μετά το ατύχημα... τα STOP που ξεφύτρωσαν και το ποδήλατο.

Σχεδόν 2 μήνες πέρασαν από την άτυχη εκείνη στιγμή με το οικογενειακό Vectra το οποίο από τις 26 Ιανουαρίου έγινε παλιό-σίδερα και προχώρησα σε τυπική παύση. Από τότε περπατάω ακόμα πιο πολύ και κάνω ποδήλατο ακόμα περισσότερο.

Για  το δεύτερο βέβαια (το ποδήλατο) μετά απο 3 περιστατικά όπου οδηγοί σε διασταυρώσεις (στις ίδιες περιοχές - Περιστέρι, Νέα Ζωή) πήγαν να με πετάξουν ή δεν με είχαν δει και ας κυκλοφορώ σαν χριστουγεννιάτικο δένδρο - αποφάσισα να το αφήσω στην άκρη. Δεν 'πήγα' απο το αμάξι, αποφάσισα ότι δεν γουστάρω να ρισκάρω την ζωή μου με τον κάθε μαλάκα ο οποίος την έχει μικρή (ζητώ συγνώμη ρίχνω το επίπεδο) και τσιτώνει το 1200 κυβικά κάρο στα στενά των δυτικών προαστίων. Θα συνεχίσω να κάνω ποδήλατο ίσως και να πηγαίνω στην δουλειά όταν έχει απεργίες,βολτες με το freeday όταν δεν θα έχω προπόνηση Judo αλλά κάθε βράδυ προτιμώ να περπατώ 40-50 λεπτά απ' το να ρισκάρω την ζωή μου.

2 stop signs after my car crash

Πριν 2 εβδομάδες λοιπόν μετά από προτροπή του φίλου μου Πάνου, διασχίζω την διασταύρωση που τράκαρα (με τα πόδια). Η δικαίωση - ας το πούμε έτσι. Το ρεύμα που κατεβαίνει , το οποίο εχει την καλύτερη δυνατή ορατότητα και όπου ήρθε το άλλο αμάξι και με εμβόλισε ενώ ήμουν μέσα στην διασταυρωση (να το τονίσω - ΔΕΝ ΠΕΤΑΧΤΗΚΑ) - εχει πια όχι ένα αλλά 2 stop.

Στο βάθος με συγκίνηση βλέπουμε την κολόνα (με το αστέρι) με την οποία είχα πραγματικά μια ιδιαίτερα στενή επαφή πριν 2 μήνες :).

Χαίρομαι που κάποιος τοπικός παράγοντας ή η τροχαία δεν ξέρω - έλαβε αυτή την πρωτοβουλία και διόρθωσαν ένα από τα πολλά παράλογα στην Αθήνα. 

Εδώ θα ήθελα να κάνω μια παρατήρηση πριν κλείσω. Εμείς οι Έλληνες δεν ξέρουμε να οδηγούμε, είμαστε τό ίδιο αγενείς και 'ούνοι' όπως και όταν περπατάμε και πετάμε τα σκουπίδια στον δρόμο ή όταν παρκάρουμε πάνω σε πεζοδρόμια ή κλείνουμε διαβάσεις. Νομίζω ότι έχουμε ωριμάσει αρκετά για να αποδεχτούμε μερικά πράγματα. Βλέπουμε την οδήγηση σαν μαγκιά, επιβεβαίωση του είναι μας και σαν φτωχοί συγγενείς - ένας αδικημένος λαός απόγονοι του Σουμάχερ που η θέση μας θα έπρεπε να είναι στα σιρκουί της Formula 1. 
Χρόνια πληρώνουμε φόρο αίματος αλλά δεν αλλάζουμε. Όταν μάλιστα το συζητάμε μεταξύ μας σκεφτόμαστε τον τρίτο να ρίξουμε το φταίξιμο, το κράτος, τους δρόμους, την τροχαία και άλλα. Ζητάμε από τους  άλλους να τα φτιάξουν όλα - να φτιάξουν δρόμους, να αστυνομεύουν καλύτερα, να κάνουν διορθώσεις, να βάζουν σωστά την σήμανση. Καλά κάνουμε και το ζητάμε αλλά πάω στοίχημα ότι ακόμα και να τα είχαμε θα συνεχίζαμε να είμαστε οι κομπλεξικοί μέτριοι οδηγοί που είμαστε.

Η χρήση του Kik ...και τα στατιστικά στον λογαριασμό κινητής.

Έχω γράψει για το πόσο αγαπώ το Kik σαν εφαρμογή και τα οφέλη της χρήσης του, ιδιαίτερα αν το χρησιμοποιούν τα πρόσωπα που σε ενδιαφέρουν (οικογένεια, η σύντροφος, φίλοι). Στην δική μου περίπτωση είναι αρκετοί και το σύστημα αποδίδει. Παρατηρούσα σήμερα τα στατιστικά (από το ιδιαίτερα δύστροπο και παλαιάς κατασκευής site της Cosmote) και συγκεκριμένα τον συνολικό αριθμό SMS. Η πτώση είναι φανερή 50% ή παραπάνω. Θα μου πείς λογικά είσαι σε κάποιο πακέτο με δωρεάν SMS, ναι είμαι αλλά η ανάγκη μου για SMS ή μάλλον παραπλήσια υπηρεσία δεν έχει σταματήσει. 




Περιμένω πως και πώς την αναβάθμιση της εφαρμογής οπου θα επιτρέπει image sending και λοιπές βελτιώσεις!


go Kik!

Update: Η ανανέωση έγινε διαθέσιμη, σου επιτρέπει image sending, group texting!