Saturday, February 26, 2011

Ο γητευτής των λιονταριών...not (MacOSX Lion)

Θα ήταν μάλλον υποκριτικό να πω ότι δεν απογοητεύτηκα λίγο με το γεγονός ότι δεν μπορώ να δοκιμάσω την preview έκδοση του νέου MacOSX Lion, το οποίο θα βρεθεί κοντά μας κατά το καλοκαίρι. Χαζεύω δεξιά και αριστερά τους τυχερούς με τα διάφορα review όπως εδώ ή εδώ.

Η Apple φαίνεται αποφασίζει (εκτός και αν έχουμε κάποια έκπληξη και το preview δεν προλάβαιναν να το κάνουν να έχει full 32bit CPU support) να μην υποστηρίξει όσα mac δεν έχουν pure 64bit επεξεργαστές. Αυτό σημαίνει ότι όσοι σαν και μένα έχετε ένα mac με Intel αρχιτεκτονική CoreDuο ή Core Solo, αγορασμένο 2006-2007 τότε επίσημα δεν θα δείτε Lion ποτέ.

Είναι λίγο παράξενο σαν αίσθηση, εδώ και 5 χρόνια σχεδόν τα μηχανήματα μου περνούσαν από τον χρόνο με όλες τις αναβαθμίσεις. Δείξτε μου εσείς έναν ενεργό PC-α με το configuration του 2006 χωρίς να έχει βάλει ούτε μια νέα βίδα πάνω να τρέχει παραπάνω από καλά Windows 7. Μέχρι και το καλοκαίρι όπου  θα έρθει το Lion θα απολαμβάνω αυτό το πράγμα- με τον παλιό μου iMac kαι το mac mini που είναι της ίδιας ηλικίας! Τα μηχανήματα μου θα συνεχίζουν να δουλεύουν λογικά, αλλά μάλλον θα μείνουμε στην έκδοση του Snow leopard.

Από την άλλη η Apple παίρνει μια στρατηγική θέση απέναντι στα 64bit. Μιας και είναι ή ίδια που φιάχνει τα μηχανήματα έχει την δύναμη και την επιλογή να ορίσει και τους κανόνες του παιχνιδιού - δηλαδή να αφήσει κάποιους χρήστες έξω με hardware 5ετίας ή και πιο πίσω. 

Τεχνικά πιστεύω ότι η απόφαση είναι σωστή, θα απλοποιήσει πολύ και την δική τους δουλειά (αν και δεν ξέρω αν το Lion θα είναι σε όλα τα επίπεδα 64 bit Kernel, applications ή σε κομμάτια) παράλληλα θα απλοποιήσει και την δουλειά των προγραμματιστών που θα χρειαστεί να υποστηρίζουν μόνο μία έκδοση - αρχιτεκτονική. 

Σαν παλιός χρήστης σίγουρα δεν θα μπορώ να απολαμβάνω ακόμα πιο νέα λειτουργικά στο παλιό  μου hardware. Δεν νιώθω βέβαια εντελώς αδικημένος. Τα 5 χρόνια αυτά ήταν η πρώτη φορά που δεν χάλασα ουτε μια δραχμή σε hardware για ένα μηχάνημα που δεν χάλασε ποτέ, και πάντα μπορούσα να του εγκαθιστώ την τελευταία έκδοση λειτουργικού. Σαν πελάτης γενικά νιώθω ευχαριστημένος. (όχι δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω κανέναν ούτε μου βγαίνει η γνωστή σε όλους μας φανατίλα). 

Υποψιάζομαι ότι προς το καλοκαίρι ή τον επόμενο χειμώνα θα έρθει η ώρα για έναν νέο iMac για μένα - αν και το ζαχαρώνω εδώ και 1 χρόνο το project αυτό η οικονομική στενότητα και η γενικότερη κατάσταση δεν μου επιτρέπουν αγορές έτσι για πλάκα - εξάλλου το μηχάνημα μου δουλεύει άψογα ακόμα και θα συνεχίσει να το κάνει.
Θα μπορούσα να πειραματιστώ με το laptop μου το οποίο είναι Core2Duo αλλά δεν θέλω να ρισκάρω εργαλεία στην δουλειά απλά και μόνο για να πάρω μια γεύση απο το Lion. 

Τέλος δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω ότι το Lion έχει υποστήριξη για την εντολή TRIM 
("In computing, a TRIM command allows an operating system to inform a solid-state drive (SSD) which blocks of data are no longer considered in use and can be wiped internally. While TRIM is frequently spelled in capital letters, it is not an acronym; it is merely a command name.¨) ref Wikipedia. Δες εδώ σχόλια και πληροφορίες.

Αρκετή συζήτηση έχει γίνει για την TRIM τα προηγούμενα χρόνια, ιδιαίτερα από τότε που τα Windows7 την υποστηρίζουν (ας πούμε και κάτι καλό). Πολλά άρθρα γράφτηκαν για το ότι το MacOSX ουσιαστικά δεν είχε ανάγκη αυτό το χαρακτηριστικό εξαιτίας του filesystem και άλλων μηχανισμών. Η αλήθεια μάλλον ήταν στην μέση. Μάλλον το MacOSX ήταν πιο φιλικό σε SSD  έστω και χωρίς την TRIM αλλά όταν πλησιάζει η ώρα και η τεχνολογία  εχει ωριμάσει αρκετά για να μπει ακόμα και σε Desktop (δεν είναι απίθανο να παίξει το σενάριο σε μελλοντικά iMac να έχουν SSD για το λειτουργικό) - έπρεπε να το υποστηρίξουν.

Όπως και να έχει το Lion φαίνεται ότι θα έχει αρκετά νέα χαρακτηριστικά - αλλαγές και σε βασικά του κομμάτια οπότε ομολογώ το περιμένω με ανυπομονησία παρόλο που 2 απ' τα 3 mac μου θα μείνουν πίσω.

update: εδώ θα βρεις ακριβώς το μοντέλο mac και πληροφορίες για το hardware του

Tuesday, February 22, 2011

The JavaPapo daily - ένα πείραμα ειδικής ενημέρωσης με την υπηρεσία Storify


Κάθε μέρα γίνομαι δέκτης πληροφοριών. Link, κείμενα, site, προτάσεις, video, μουσική περνάνε μπροστά απ' τα μάτια μου. Αρκετή πληροφορία η οποία σε ένα ποσοστό είναι χρήσιμη.

I share therefore I am
Μέρος αυτής της πληροφορίας την μοιράζομαι μέσα από τις διάφορες υπηρεσίες. Τα video μουσική που μπορεί να στέλνει ο φίλος μου Κώστας τα κάνω 'Like' και αυτό μετά αναμεταδίδεται στο twitter. Τα  post απο τα διάφορα blog  που βρίσκονται στην λίστα του google reader μου τα κάνω 'Share' και όσοι με κάνουν 'follow' μπορεί να τα δούν. Στο twitter ότι γράψω μπορεί να περάσει απο τα μάτια των εκεί followers. Το ίδιο στο Ping το Soundcloud ή ακόμα και σε αυτό το blog. Γράφω γιατί θέλω να μοιραστώ άλλοτε εμπειρίες, άλλοτε απόψεις άλλοτε γνώση  (κράτα αυτό το τελευταίο).

Μου αρέσει να μοιράζομαι γνώση /ιδέες/ ειδήσεις με φίλους γνωστούς κτλ. Πολλές φορές αναμεταδίδω κάτι απλά γιατί ξέρω ότι κάποιος κοντινός μου θα το διαβάσει ή του το στέλνω σε email. Άλλες φορές γράφω σε αυτό το blog κάτι το οποίο στα έμπειρα geek που διαβάζουν φαίνεται σχεδόν αδιάφορο ή νηπιακού επιπέδου. Το κάνω για μια άλλη μερίδα φίλων , γνωστών που είναι λιγότερο techie αλλά διαβάζουν σιωπηλά. Για κάποιους που θα σου στείλουν ένα email και θα σε ρωτήσουν πως μπορώ να βάλω τραγούδια μέσα στο iphone μου. Κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω και εγώ όπως και άλλοι τα απλά how to μου (κοίτα δεξιά στην κατηγορία Τα..Καλά μου). 

Paper.li
Εδώ και μήνες παρακολουθώ αρκετούς followers απ΄το twitter να χρησιμοποιούν την υπηρεσία paper.li. Η συγκεκριμένη δωρεάν υπηρεσία αυτό που κάνει με την βοήθεια σου φυσικά είναι να παρακολουθεί την πληροφορία την οποία μεταδίδεις μέσα απ' την δραστηριότητα σου στο twitter και στο Facebook και στο τέλος (πχ καθημερινά ή όποτε θες εσύ) μαζικά ή επιλεκτικά να σου φτιάχνει μια πολύ όμορφη σελίδα, σαν online εφημεριδάκι το οποίο μπορούν να το διαβάζουν οι γνωστοί σου και με με μερικές ματιές να δουν τι σου κίνησε το ενδιαφέρον. Παραθέτω ένα παράδειγμα user που χρησιμοποιεί το paper.li εδώ

Το  αποτέλεσμα είναι πράγματι πολύ όμορφο και διαβάζεται αρκετά εύκολα. Αλλά υπάρχει κάτι προβληματικό. Το paper.li δουλεύει ουσιαστικά μέσα απ' το twitter feed σου ή το facebook. Δεν σου δίνει ελευθερία να πας και να βάλεις στο καθημερινό σου εφημεριδάκι ένα link άσχετο ή κάποια άλλη υπηρεσία. Εγώ θέλω να συνδυάσω πολλές πηγές και να filter-άρω όπως θέλω εγώ την πληροφορία. Πχ δεν θέλω όλη η ροή πληροφοριών να μπει στην 'καθημερινή μου έκδοση. Από τα 20-30 πράγματα maximum να βάλω 10. Έτσι λοιπόν ρώτησα προχθές (μιας και δεν ήξερα) τι εναλλακτικές υπάρχουν. Ο Βαγγέλης (observ8) μου έδωσε 2 προτάσεις τις οποίο δοκίμασα και τον ευχαριστώ.

Εναλλακτικές
Οι υπηρεσίες οι οποίες θα μου έδιναν κάτι κοντινό στο τελικό αποτέλεσμα του paper.li αλλα με μεγαλυτερη ευελιξια στο πως μπορώ να διαμορφώσω την πληροφορία ήταν 
Το amplify είναι μια καλό-φτιαγμένη υπηρεσία όπου διαλέγεις να μοιραστείς ότι είδους πληροφορία θες - στο τέλος δημιουργεί και ένα τελικό email με την συνολική σου δραστηριότητα αλλά αυτό που δεν μου άρεσε είναι ότι φέρνει πιο κοντά σε information stream παρά σε κάτι που να θυμίζει ερασιτεχνική web εφημερίδα. 

Storify
Με κέρδισε το Storify όπου μπορείς να βάλεις ότι πληροφορία θες και σου δίνει μια απλοϊκή μεν αλλά εύχρηστη δυνατότητα να δομείς την εφημερίδα σου. Να βάλεις τα πράγματα στην σειρά που θες, να βάζεις κάτι σαν επικεφαλίδες και λίγο κείμενο. Το τελικό οπτικό αποτέλεσμα δεν είναι σαν το αντίστοιχο στο paper.li από την άλλη δεν το βρίσκω και τόσο άσχημο.

Στα άσχημα του είναι ότι η υλοποίηση σε πολλά σημεία είναι προβληματική. Θα δεις ότι τα διάφορα widget για να βάζεις νέες καταχωρήσεις μερικές φορές δεν δουλεύουν, μία στο τόσο όταν πατήσεις 'Save' δεν θα το κάνει και μάλλον η υλοποίηση του user management δεν είναι η καλύτερη (εκεί που νομίζεις ότι είσαι στο σύστημα ξαφνικά σε πετάει). Παρόλα αυτά οι όποιες προχειρότητες αν και υπάρχουν δεν σε εμποδίζουν να κάνεις την δουλειά σου οπότε ευελπιστώ να βελτιωθεί

Μπορείς να βρεις το JavaPapo Daily project εδώ.

Τελικές σκέψεις
Θα μπορούσα ίσως το κολάζ αυτών των καταχωρήσεων να το έκανα εδώ στο blog έτσι δεν θα εισήγαγα ακόμα μια υπηρεσία στο stream πληροφοριών μου. Αυτό είναι κάτι που θέλω να σκεφτώ και να δω αν είναι σωστό. Για την ώρα η χρήση κάτι καινούργιου και με τους όποιους αυτοματισμούς έχει  μου αρέσει. Απλοϊκό δεν λέω το format του storify στην τελική σελίδα που θα σου παράξει (σαν ένα απλό wiki) αλλά μάλλον θα έπρεπε να το παλέψω πιο πολύ στο blog για να φιάξω κάτι δομημένο αλλά και ωραίο στο μάτι.

Επίσης είμαι περίεργος αν την storify σελίδα μου θα διαβάζει κανείς με την έννοια θα την βρει χρήσιμη. Είμαι σίγουρος βέβαια ότι εκεί έξω υπάρχουν και άλλοι που έχουν την ίδια ανάγκη με μένα ίσως και πιο συγκεκριμένη όπως της ενημέρωσης (βλέπε πχ σελίδες stories με πληροφορίες από την Μ.Ανατολή (εγώ το κάνω για την χαρά του sharing  και την δόξα της geek κουλτούρας). Όπως και να έχει νομίζω έχει πλάκα - ελπίζω να είμαι συνεπής!

Υ.Γ Τελικά υπάρχει RSS feed στο λογαριασμό storify.Το δικό μου είναι εδώ.

Monday, February 21, 2011

Soundcloud... η νέα αγαπημένη μου υπηρεσία.


Ξεκίνησα να χρησιμοποιώ 'μουσικές' υπηρεσίες τους τελευταίους 3 μήνες- μάλλον άργησα. Μέχρι τώρα δεν μπορώ ότι με είχε συγκινήσει κάποια ιδιαίτερα π.χ LastFm, Spotify ( με hack) κτλ κτλ. Το soundcloud το ανακάλυψα τυχαία από τα  mix του αγαπημένου μου DJ Dave Seaman

Έκανα ένα λογαριασμό και με τον χρόνο άρχισα να ανακαλύπτω ακόμα περισσότερους καλλιτέχνες.  Ξεκίνησα να 'ακολουθώ' όπως και στο twitter τους λογαριασμούς τους και με χαρά έβλεπα κάθε μέρα όλο πιο πιο πολυ ενδιαφέρουσα μουσική ήταν μπροστά μου - μέσα από τις υπενθυμίσεις για νέες καταχωρήσεις.

Το design είναι αρκετά απλό, γενικά  το streaming  της μουσικής απροβλημάτιστο και οι δυνατότητες να μοιράσεις την πληροφορία σε άλλα κοινωνικά δίκτυα πολύ βολικές! Το γεγονός ότι μπορείς να βρεις έναν καλλιτέχνη ή μια καταχώρηση με ένα απλό  link είναι ιδιαίτερα χρήσιμο γιατί έτσι μπορώ να το στείλω σε ένα email με σχόλια + δεν χρειάζεται να κάνεις λογαριασμό για να πάρεις μια πρώτη γεύση!Τέλος υπάρχει εφαρμογή για iphone  αλλά και mac desktop.


Βρίσκεις έναν γνωστό σου παραγωγό και μετά βλέπεις ποιους 'ακολουθεί' και ανακαλύπτεις και άλλους γνωστούς και άλλους! Ιδιαίτερα για την Dance, Electro, Jazz, Trip,Hop ,House  μουσική έχω  βρεί όλα τα μεγάλα ονόματα και μαζί ανεξάρτητους παραγωγούς και  Dj που ανεβάζουν στο soundlcloud  τα mix τους. Η μουσική και τα διάφορα στυλ της κυλάει συνέχεια από μπροστά μου - οσο πιο πολλούς ανακαλύπτω τόσο πιο πολλά και διαφορετικά ακούσματα έχω καθημερινά!

Γενικά το στήσιμο και τα χαρακτηριστικά του soundcloud φέρνουν πιο κοντά το όνειρο της μουσικής στο 'συννεφο' internet.

Μπορείς να βρεις στο soundcloud εδώ, την λίστα με τους παραγωγούς/ μουσικούς που ακολουθώ θα την βρεις εδώ.

Thursday, February 17, 2011

delightful area...ναι ρε αυτό είναι site- μαγειρικής!

Η συγκεκριμένη διαφήμιση με τον τύπο που σπάει το mouse του από ενθουσιασμό μου αρέσει και η έκφραση αυτή είναι κάτι που θα έλεγα και εγώ.Οπότε δημιουργώ νέα κατηγορία στο blog, όταν κάτι μου αρέσει θα μπαίνει στο tag - naireautoeinai. Για σήμερα επιλέγω  μια προσπάθεια που την ανακάλυψα τυχαία. Πολλά τα site γύρω από τον κόσμο της μαγειρικής κάτι το οποίο είναι θετικό! Νομίζω θα κάνει καλό σε πολλές και πολλούς!

Παρένθεση.
(Δεν θέλω να φανώ κακός αλλά οι σύγχρονες Ελληνίδες δεν νομίζω ότι σκαμπάζουν και πολλά από μαγειρική ή είμαι υπερβολικός! Στις λίγες πιθανές αναγνώστριες μου φυσικά υπάρχουν και οι λαμπρές εξαιρέσεις. Βέβαια για να μην είμαι άδικος - το γεγονός ότι η σύγχρονη Ελληνίδα γυναίκα δεν είναι και τόσο καλή μαγείρισσα δεν σημαίνει ότι και ο σύγχρονος άνδρας πρέπει να συνεχίζει να απέχει από αυτή την δραστηριότητα ή να περιμένουμε όλοι να βρούμε μια γυναίκα για να διεκπεραιώνει το φαγητό της ημέρας. Και οι 2 καταστάσεις είναι lame. Όσο λοιπόν κακό φαντάζει μια γυναίκα να μην ξέρει να φιάξει μια ομελέτα άλλο τόσο πρέπει να φαντάζει και για έναν άνδρα που θέλει να ονομάζεται ανεξάρτητος και alpha male σύγχρονης εποχής.Fair έτσι.)

Λοιπόν το delightful area μου αρέσει για τους εξής λόγους.
  • Χρησιμοποιεί απλή γλώσσα, όχι επιτηδευμένη και φαίνεται ότι είναι από hobby-στες αγνούς αλλά με όρεξη ,το τελικό αποτέλεσμα δε είναι καλό και κατανοητό.
  • Οι συνταγές δεν είναι αδιάφορες αλλά ούτε και κοινότυπες.
  • Killer feature για ελληνική προσπάθεια - άριστη και κατανοητή χρήση αλλεπάλληλων φωτογραφιών όπου σε οδηγούν στην εξέλιξη του πιάτου από τα βασικά μέχρι το σερβίρισμα!
  • Ωραίο απλό design στην σελίδα - απλά πράγματα.

Ναι ρε..αυτό είναι site..τα συγχαρητήρια μου- εμένα σαν αναγνώστη με κέρδισαν.

Wednesday, February 16, 2011

Απογοήτευση..μουσική.

Η μουσική έπαιξε και παίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή μου , είτε σαν μουσικός (χωρίς πτυχίο - κλαψ) είτε σαν ακροατής. Ιδιαίτερα στην εφηβεία τα ακούσματα εκείνα, θα σε συνοδέψουν μια ζωή. Η μουσική που ακούς στην εφηβεία σου είναι η μουσική που θα γουστάρεις για πάντα - η μουσική που ενώ θα είσαι 50-60 θα πίνεις μπύρες με τους φίλους σου και θα λες πόσο αδιάφορα είναι τα ακούσματα της εποχής, πως δεν κάνουν κομμάτια όπως παλιά και άλλα στερεότυπα.

Δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω πως ένα από τα αγαπημένα μου Group όταν ήμουν έφοιβος, oi Silverchair ..απ' αυτό το προφίλ.



Πήγαν σε αυτό.


Απογοήτευση. Εγώ θα τους θυμάμαι όπως παλιά και θα επιλέξω να αγνοήσω την μεταμοντέρνα έκδοση τους. Άντε γεια. RIP Silverchair της εφηβείας μου.

υγ) Τα πράγματα αλλάζουν, μάλλον μεγαλώνω και εγώ η αλλαγή μερικές φορές αρχίζει και με ενοχλεί - σημεία της ηλικίας θα έλεγα. χεχε!

Monday, February 14, 2011

Tο μεγάλο σορτάρισμα - M.Lewis (The Big Short)- βιβλίο

Θα ξεκινήσω λίγο ανορθόδοξα πάλι για να καταλήξω στα του βιβλίου.

Προσωπικές σκέψεις...
Το 2008 σε ένα ταξίδι στο Παρίσι, μου εξήγησαν για πρώτη φορά ( ευχαριστώ Δ.Γ) την έννοια του δομημένου ομολόγου. Παιδί της πληροφορικής δεν ήξερα μέχρι τότε ούτε τα βασικά για οικονομικούς όρους αλλά και την μαγεία των χρηματοπιστωτικών αγορών γενικότερα. 

Ήταν από τις πρώτες φορές που ένιωσα ότι ο κόσμος της πληροφορικής ήταν απλά ένα add-on ένα service - στον κόσμο των οικονομικών όπου ξερνούσε...'πλούτο και δύναμη'. Μέχρι τότε νόμιζα ότι άνηκα σε μια μερίδα ατόμων με special γνώσεις - αλλά κάπου εκεί...ξεκίνησα να αλλάζω γνώμη. Η δύναμη ήταν και είναι αλλού. Τότε για πρώτη φορά 'απάτησα' το επάγγελμα μου έστω και σαν σκέψη - είπα αν ήταν να σπουδάσω ξανά ίσως αυτό να ήταν τα οικονομικά - ήταν φανερό ότι με είχε συνεπάρει το όλο θέμα.

Παρόλο που η  ιδέα λοιπόν ήταν κατανοητή (τι είναι δομημένο ομόλογο) και μπόρεσα να την συνδυάσω με ένα τότε σκάνδαλο μεταξύ χρηματιστηριακών εταιριών και ασφαλιστικών ταμείων στην Ελλάδα, ομολογώ ότι δεν είχα τις γνώσεις να κατανοήσω όλα όσα μόλις είχαν γίνει μήνες πριν με την κατάρρευση παγκόσμιας αγοράς στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Την κρίση των subprime ομολόγων και των ασφαλιστήριων τους.

Λίγο καιρό μετά (εβδομάδες) είχα ήδη πάρει την απόφαση (όπως και πολλοί άλλοι) να κάνω ένα διάλειμμα από τις σπουδές πληροφορικής και να ασχοληθώ έστω ακαδημαϊκά με την επιχειρηματικότητα και γενικά το Business Administration. Έτσι ξεκίνησα και ένα ταξίδι 2 ετών το οποίο ελπίζω να τελειώσει σε μερικούς μήνες.

Στο ταξίδι μου αυτό είχα την τύχη να γνωρίσω έναν άνθρωπο ο οποίος στα διαλείμματα μου μιλούσε για τις χρηματοπιστωτικές αγορές, ο ίδιος διαχειριστής κεφαλαίων (thanks Γ.Μ). Ένα από τα καλά και τυχερά του μεταπτυχιακού. 

Τότε πρώτο-άκουσα και πρώτο-κατάλαβα και την αγορά παραγώγων /ομολόγων . τα option, future, τα CDS , το τι σημαίνει short-άρω. Μαζί με τα σχετικά μαθήματα ξεκίνησα να ανακαλύπτω την δύναμη των εννοιών αλλά και την πολυπλοκότητα τους.  Ήταν φανερό (όπως θα διαβάσεις και σε μια σχετική παράγραφο στο βιβλίο του M.Lewis) ότι πολλές από αυτές τις έννοιες και το όλο σύστημα δεν ήταν παρά μια πολύπλοκη μορφή τζόγου η οποία - είχε γίνει αρκετά δυσνόητη να την καταλάβουν πολλοί και παράλληλα εξαιρετικά παραγωγική αν την χρησιμοποιούσες 'σωστά' για να παράγει πλούτο με απίστευτους ρυθμούς. Στα όρια της ηθικής θα σχολιάσουν αρκετοί και οφείλω να συμφωνήσω μαζί τους - μάλιστα η κρίση που απογειώθηκε το 2007 ήταν και μια κρίση αξιών και απόδειξη της ανθρώπινης λαιμαργίας για πλούτο. 


Το βιβλίο
M.Lewis έγινε γνωστός στον μέσο Έλληνα (για τους μυημένους στην σχετική βιβλιογραφία ήταν ήδη γνωστός με το βιβλίο του Liar's Poker) απο το άρθρο στου στο  Vanity Fair  που μάλλον δεν μας άρεσε και τόσο πολύ. Beware the greeks bearing...bonds έγραφε πριν καιρό. 

Το τελευταίο του βιβλίο το οποίο θα το βρεις μεταφρασμένο με τίτλο 'Το μεγάλο Σορταρισμα' είναι μια αρκετά απλή και εκλαϊκευμένη εξιστόρηση της κρίσης 2007/2008 που ακόμα ζούμε τους μετασεισμούς της .

O Lewis λέει την ιστορία από το 2005-2008 μιας μερίδας ανθρώπων, που όχι μόνο έχασαν λεφτά αλλά κατάφεραν να κάνουν ολόκληρες περιουσίες στοιχηματίζοντας ουσιαστικά αντίθετα από όλη την αγορά. Άνθρωποι που είχαν την ικανότητα 2-3 χρόνια πριν ξεσπάει η κρίση να δουν ότι ο φαύλος κύκλος των στεγαστικών δανείων τα οποία πακετάροντας σε ομόλογα και τα μεταπωλούσαν κάποιοι για να βγάζουν προμήθεια ενώ παράλληλα κάποιοι άλλοι πούλαγαν ασφάλιστρα για αυτά - κάπου θα έβρισκε ένα τέλος. Το τέλος δεν ήταν άλλο από τους απλούς πολίτες που είχαν και αυτοί πιστέψει στην όλη ιστορία και δανειζόντουσαν λεφτά για κατοικίες τα οποία μετά δεν μπορούσαν να ξεπληρώσουν. Εύκολος δανεισμός επιτηδευμένος απο τις τράπεζες - εκχώρηση δανείου το οποίο δεν θα μπορούσε στις περισσότερες των περιπτώσεων να αποπληρωθεί αλλά δεν είχε σημασία. Οσο πιο πολλά μάζευαν τόσο πιο γρήγορα έριχναν στην χρηματοπιστωτική αγορά πυραμίδες από ομόλογα. Οι ενδιάμεσοι και επενδυτικές τράπεζες μεταπωλούσαν η μία στην άλλη με απίστευτα κέρδη ενώ οι ασφαλιστικές εταιρίες πίστευαν στις λανθασμένες αξιολογήσεις των πιστωτικών οίκων (τvν ίδιων που δίνουν credit rating στην χώρα μας αυτό  τον καιρό) ότι αυτές οι επενδύσεις είναι σχετικά ασφαλείς. 

O Steve Eisman, O M.Burry είναι 2 από τους πρωταγωνιστές του βιβλίου (μαζί με άλλους επίσης). Ο Lewis κατάφερε να πάρει στοιχεία από τους ίδιους με τόση λεπτομέρεια που διαβάζοντας το βιβλίο σκέφτεσαι ότι μπορεί να είναι  εν δυνάμει γραμμένο από τους ίδιους sε μερικά κεφάλαια. Ο παραλογισμός η σύγκρουση ηθικής αλλά και ο τρελός τρόπος που λειτουργούσαν οι αγορές καταγράφεται με αρκετά απλό και κατανοητό τρόπο.Τώρα όλα φαίνονται λογικά αλλά τότε μόνο μια χούφτα ανθρώπων έβλεπε τον παραλογισμό!

Το βιβλίο  πιστεύω θα μπορούσε (και πρέπει) να γίνει ταινία - ο τρόπος γραφής του είναι εθιστικός ενώ ο συγγραφέας βοηθάει ακόμα και τον αδαή αναγνώστη να κατανοήσει βασικές έννοιες. Υπάρχουν βέβαια σημεία που μπορεί να νιώσεις ελαφρά μπερδεμένος αλλά κατα βάση η ροή σε βοηθάει να καταλάβεις τις ιδέες. Αν γενικότερα θες να αποκτήσεις μια καλή και κατανοητή εξήγηση για το τι έγινε τότε και γιατί υπάρχει αυτός ο χαμός τώρα το βιβλίο του Lewis είναι μια άριστη πρόταση! Μου κράτησε συντροφιά στις μετακινήσεις μου στο Μετρό κάθε μέρα και πραγματικά λυπάμαι που τελείωσε. Ευχαριστώ τον καλό μου φίλο Ηλία για το δώρο του. 

Καλό διάβασμα

Υ.Γ) Μπορείς να βρεις ακόμα ένα review για το ίδιο βιβλίο - από τον Ν.Αναγνώστου (nikan) εδώ.

Sunday, February 13, 2011

Apple Magic TrackPad - μία άδοξη σχέση.


Για όσους αναρωτιούνται ναι είμαι πάρα πολύ καλά, μετά λοιπόν το άρθρο για το iPad άλλη μία άδοξη σχέση έρχεται στο προσκήνιο. Αυτή την φορά πολύ πιο φτηνό και με μεγάλες προσδοκίες για την χρήση του. Ένα από τα δώρα που έλαβα τα Χριστούγεννα από την σύντροφο μου, μιας και  μοιραζόμαστε  το ίδιο πάθος για τα προϊόντα της Apple - ήταν το magic trackpad

Πρώτη εμπειρία
Το είχα δοκιμάσει για μερικά λεπτά σε κάποιο μαγαζί και μπορώ να πω ενθουσιάστηκα. Θυμάμαι βέβαια ότι κατα το test δεν ήμουν καθιστός (σε κανονικό γραφείο) αλλά όρθιος σε πάγκο επίδειξης και με έναν 27 άρι iMac μπροστά μου.  Με κέρδισαν γρήγορα τα gestures αλλά και η ευελιξία να ορίσεις την δεξιά ή αριστερή γωνία του ως 'δεξί κλικ'. 

Εθισμός στο δεξί κλικ - το έχεις νιώσει; 
Να σημειώσω εδώ ότι μπορεί τα 5-6 χρόνια να είμαι εντελώς χρήστης mac σε σπίτι δουλειά κτλ κτλ αλλά σχεδόν 20 χρόνια ήμουν χρήστης Windows.  Αυτό σημαίνει ότι έχω μεγαλώσει και εθιστεί στο δεξί κλικ. Πάντα για μένα ήταν η κίνηση που θα σε σώσει σε ένα λειτουργικό που τα UI guidelines του ήταν ανύπαρκτα - πάντα υπήρχε ένα μαγικό menu κάπου που το ενεργοποιούσες με δεξί κλικ και έκανες την δουλειά σου. Το έχω παρατηρήσει και σε άλλους χρόνιους χρήστες Windows και νομίζω είναι ένα συνήθειο που προέκυψε από σπόντα! Παρατηρούσα πχ πριν μερικά χρόνια μεγαλύτερους σε ηλικία συναδέλφους που δούλευαν χρόνια σε συστήματα Unix οι οποίοι δεν μπορούσαν να κατανοήσουν την χρηστικότητα του δεξί κλικ - κάτι που γενικά δεν υπήρχε αρκετά και στα λειτουργικά της Apple. Για να μην κουράσω πιο πολύ το θέμα νομίζω μπορεί να γίνει ολοκληρη συζητηση για την εξέλιξη των UI λειτουργικών αλλά και user experience. 

Magic TrackPad στα χέρια μου.
Έτσι λοιπόν παρέλαβα όλο χαρά το νέο μου δώρο. Ήμουν πεπεισμένος ότι δεν θα χρησιμοποιούσα ποτέ ξανά mouse - πέταξα το magic mouse μακριά (το πήγα βασικά στο γραφείο) και έβαλα το trackpad στο γραφείο, δίπλα στον γερο - iMac μου. Θα το τέσταρα για αρκετές μέρες πριν αποφασίσω αλλά δεν ήθελα να κάνω ζαβολιές οπότε είπα θα πρέπει να το μάθω - όχι mouse.

Τα πρώτα προβλήματα

Θέση - καρπός - δάχτυλα
Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούσα να βρω την βέλτιστη θέση να το τοποθετήσω και ένιωθα ότι το χέρι μου κουραζόταν. Αν το έβαζα στην θέση του mouse ο καρπός μου κουραζόταν αρκετά μιας και έβαζα λίγο παραπάνω βάρος όταν έκανα το κλικ. Σκέφτηκα ότι μάλλον δεν ήταν η σωστή θέση οπότε το τοποθέτησα αρκετά μπροστά και άπλωσα όλο το χέρι μου έτσι ώστε ο καρπός να ακουμπάει στο γραφείο. Ναι μεν ξεκούρασα το χέρι μου αλλά μετά ένιωθα ενόχληση στην κίνηση για το κλικ - στα δάχτυλα που ασυνείδητα πατούσα λίγο πιο πολύ. Δοκίμασα να το φέρω ακριβώς μπροστά μου πίσω ουσιαστικά από το πληκτρολόγιο και το χέρι μου να κάνει ένα νοητό Γ μπροστά μου - ουσιαστικά να έχω το έχω στα πλάγια αλλά και πάλι αυτό δεν βοήθησε. Το επανέφερα ξανά δεξιά και λίγο πιο μπροστά απο το πληκτρολόγιο - με mouse pad που είχε μαξιλάρι σιλικόνης.

To feedback του click
Ένα από τα πράγματα που σου λείπουν είναι η ανάδραση στην κίνηση σου όταν κάνεις το κλικ - ταπ. Αν το χέρι σου ακουμπάει το trackpad σχετικά προς τα κάτω η ανάδραση που έτσι και αλλιώς ειναι μικρή είναι σχεδόν μηδαμινή. Αν πιέσεις πιο πάνω - πχ από την μέση και πάνω η ανάδραση είναι πιο έντονη αλλά πιο σκληρή. Προσπάθησα να αυξήσω λιγο το φαινόμενο με το βάλω την βάση του tracpkad (το στρόγγυλο) πάνω σε μια επιφάνεια πχ ένα άλλο mouse pad ή ένα λεπτό χαρτί έτσι ώστε να αυξήσω την κλίση του λίγο παραπάνω και να λαμβάνω αυτή την αίσθηση ανάδρασης καθώς το πίεζα. Τα κατάφερα σε κάποιο βαθμό και η αίσθηση βελτιώθηκε.

Δεξί κλικ - δύσκολο
Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω είμαι φανατικός στο right click. Το αναζητώ παντού χα χα. Με το magic trackpad  μπορείς να ορίσεις δεξί κλικ την αριστερή ή δεξιά κάτω  γωνία του. Στην πρώτη περίπτωση θα πιέζεις τον αντίχειρα στην δεύτερη μάλλον τον μέσο ή τον παράμεσο ή και το μικρό δάχτυλο. Η πρώτη έκδοση με τον αντίχειρα μάλλον ήταν πιο εύκολη και γρήγορη αλλά είχα γενικά 80% αποτυχία σε γρήγορα κλικ. Είτε γιατί δεν το έπιανε είτε γιατί αργούσε είτε γιατί από βιασύνη τα άλλα δάχτυλα μου καθώς κινούνταν στην επιφάνεια  έπεφταν πάνω στην κάτω αριστερή γωνία και ενεργοποιούσα δεξί κλικ χωρίς να το θέλω.

Γενικότερη κίνηση στην οθόνη
Στο σπίτι και στην δουλειά ασχολούμαι με το να γράφω κείμενα.Είτε αυτό είναι κώδικας είτε είναι ένα blog post ή κάποιο έγγραφο ανάλυσης. Το trackpad γενικότερα και από προηγούμενη χρήση με laptop τόσα χρόνια - για το δικό μου στυλ αλλά και ανατομία της παλάμης μου δεν ήταν ο βέλτιστος τρόπος. Στατιστικά όταν έβλεπα ότι ήμουν 50% πιο αργός στην αλληλεπίδραση μου με το UI του λειτουργικού ιδιαίτερα σε σημεία όπως dropdown lists, συγκεκριμένα κουμπιά αλλά και τα 'μαρκάρω' κείμενο μέσα σε άλλο κείμενο. Ιδιαίτερα όταν γράφεις κώδικα μερικές φορές θες να μετακινηθείς σε μια συγκεκριμένη σειρά και στήλη της σελίδας. Έτσι και με το magic trackpad αυτά τα ταξίδια μου πάνω στην οθόνη ήταν πιο αργά και παρόλο που οι μέρες περνούσαν οι αστοχίες στις επιλογές μου πάνω στην οθόνη δεν έπεφταν. Όταν έγραφα κείμενο δεν μπορούσα εύκολα να μετακινηθώ εκεί που ήθελα, δεν μπορούσα εύκολα να μαρκάρω λέξεις για διόρθωση και μερικές φορές η αλληλουχία κινήσεων με οδηγούσε σε λάθη (να χάσω ή να μετακινήσω κείμενο).

Θετικά;
Η μόνη απροβλημάτιστη χρήση και εκεί που το ευχαριστήθηκα είναι όταν διάβαζα διάφορα web site και surf-αρα. Το scroll με την αφή ήταν πολύ πιο φυσικό σε σχέση με το mouse και γενικά 1-2 link που θα πατήσεις δεξιά και αριστερά θα σου πιάσουν χωρίς να ζοριστείς πολύ.

Τελικά
Το trackpad κατέληξε στο κουτί του και σε κάποιο συρτάρι και αν δεν κάνω λάθος μέσα απο την ίδια διαδικασία και η σύντροφος μου (διαφορετικό προφίλ χρήστη) κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα. Υποψιάζομαι ότι για χρήστες που δεν είναι αρκετά φίλοι με το mouse - ξέρω ανθρώπους που εδώ και χρόνια πειραματίζονται με trackbals, trackpads και άλλα - το magic trackpad  είναι ένα άριστο εργαλείο. Για όσους κάνουν αρκετό text editing υποψιάζομαι ότι δεν είναι η βέλτιστη συσκευή. Θα ήθελα να μάθω ή να ρωτήσω αν ισχύει το ίδιο για γραφίστες ή σχεδιαστές όπου η αλληλεπίδραση τους με τις διάφορες εφαρμογές έχει διαφορετικά gestures.
Είμαι πολύ περίεργος να ακούσω και τις δικές σας εμπειρίες αν το έχετε (ή κάποια παρόμοια συσκευή). Αν μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε συνέχεια για κάθε δουλειά ή βρίσκεται εκεί για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένες ανάγκες και όλα τα άλλα με το παλιό καλό μας mouse. Τέλος έχω μια ελαφριά υποψία ότι ακόμα ο σχεδιασμός των λειτουργικών αλλά και οι ιδέες πίσω απο την αλληλεπίδραση μας με το λειτουργικό δεν είναι απόλυτα συμβατές με συσκευές όπως το trackpad.  Καθώς επιρροές από λειτουργικά όπως το iPhoneOS, android και άλλα θα έρχονται και στις desktop εφαρμογές μας / μηχανήματα - τέτοια περιφερειακά αλληλεπίδρασης θα αποκτούν μεγαλύτερο νόημα και ευχρηστία. Το όλο θέμα δεν είναι μόνο σχετικό με την συσκευή την ίδια και τον σχεδιασμό της αλλά και με το είδους του λογισμικού που έρχεται να αλληλεπιδράσει ο χρήστης. Για παράδειγμα - ένα λειτουργικό όπως το iPhoneOS φτιάχτηκε έτσι ώστε το κυρίως εργαλείο αλληλεπίδρασης να είναι το δάχτυλο σου και όχι κάτι άλλο (στυλό, κουμπακι σε πληκτρολόγιο κτλ κτλ). Για την ώρα ο τρόπος που τα σημερινά λειτουργικά μας είναι σχεδιασμένα πιστεύω ότι σε αναγκάζουν να χρησιμοποιήσει το mouse αν θες την μεγαλύτερη παραγωγικότητα. Περιμένω απόψεις όπως και να έχει.

Κρίμα πάντως είχα μεγάλες προσδοκίες..ή μπορεί να γερνάω και να μην μπορώ να μάθω νέα κόλπα :D.

Seagate Expansion portable drive vs Lacie iamKey

Τα Χριστούγεννα είχα αγοράσει  (από το κατάστημα της iSquare στο Κολωνάκι) με αρκετό ενθουσιασμό ένα πολύ όμορφο και πρακτικό USB Stick της Lacie, 8 Giga και σχεδίαση που το έκανε να μην διαφέρει αρκετά από ένα απλό κλειδί.Μπορείς να το δεις εδώ. Αν θυμάμαι καλά είχα δώσει πάνω από 30 euro - ακριβούτσικο αλλά πρακτικό! 

Η χαρά της αγοράς έφυγε σχετικά γρήγορα. Το συγκεκριμένο stick ναι μεν έμπαινε μια χαρά στα κλειδιά και ήταν πάντα μαζί μου αλλά είδα ότι δεν ήταν αρκετά πρακτικό στα διάφορα μηχανήματα που το χρησιμοποιούσα. Εξαιτίας της σχεδίασης του ήθελε το θηλυκό usb host να έχει σχετικά καλή βάση και τοιχώματα αλλιώς όταν το έβαζες γενικά έπαιζε δεξιά και αριστερά (δεν ήταν σταθερό). Μετά από λίγο κατάλαβα ότι το να το έχεις μαζί με τα κλειδιά δεν ήταν τελικά τόσο πρακτικό γιατί δεν μπορούσα εύκολα να το βάλω και να βγάλω στα διάφορα μηχανήματα σφηνωμένα σε τοίχους. Τέλος το βάρος των κλειδιών έκανε δύσκολη την χρήση του σε κάθετη στάση μιας και το έπαιρνε όλο κάτω. 

Όπως και να έχει κάποια στιγμή το έβγαλα από τα κλειδιά , αν και συνέχιζα να ταλαιπωρούμε από το γεγονός ότι δεν καθόταν σταθερό σε διαφορετικά usb hub. Το μεγάλο χτύπημα ήταν 3 εβδομάδες μετά όπου απλά πέθανε! Τι format, τι erase, τι low level format (το άφησα 2 μέρες πάνω σε υπολογιστή) δήλωνε απλά ότι από ένα σημείο και μετά η μνήμη ήταν απροσπέλαστη. 

Βλακεία μου δεν μπόρεσα να βρω την απόδειξη αγοράς (κάπου μέσα στον σάκο θα είναι μαζί με όλες τις άλλες που δεν νομίζω να μετρήσω ποτέ) αλλά δεν την βρήκα. Οπότε το κλειδί μας άφησε χρόνους!

Το θέμα είναι ότι εγώ ήθελα ένα καλό USB stick και γενικά με μεγάλη χωρητικότητα αλλά με πόνεσαν αρκετά τα λεφτά που έδωσα για το κλειδί + δεν ήταν τόσο πρακτικό + πέθανε χωρίς λόγο και αιτία. Προχθές σε μια βόλτα στο κέντρο και για εντελώς άσχετο λόγο βρέθηκα μέσα στο Public όπου και είδα κάτι μικρούς USB 2.0 δίσκους της Seagate 50 κάτι euro. Με μερικά euro παραπάνω θα είχα πολύ μεγαλύτερο χώρο, σίγουρα δεν θα μπορούσα να το βάλω στα κλειδιά αλλά δεν με ένοιαζε. Σκέφτηκα λίγο, να δώσω ξανά 40euro για ένα USB stick το οποίο φοβάμαι ότι μπορεί να με αφήσει ξανά έτσι η να πάρω έναν δίσκο που γενικά ξέρω το όριο ζωής του και στατιστικά θα τον δουλέψω πιο πολύ! Διάλεξα το δεύτερο και ένας Seagate Expansion Portable των 500G έγινε δικός μου. Για τους χρήστες Mac να πω ότι δουλεύει άψογα - όσο για τις επιδόσεις εντάξει τυπικές εξάλλου για πρόχειρο δίσκο μεταφοράς δεδομένων τον αγόρασα. Θα πάρει λοιπόν την θέση του στην τσάντα εργασίας.

Monday, February 07, 2011

Συνάντηση JHUG 5.02.11 εντυπώσεις

Ομολογώ ότι η προχθεσινή συνάντηση ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου. Ήταν η πρώτη φορά σε νέο χώρο, με μία μικρή πληρωμή και 4 ομιλίες. Μαζευτήκαμε 35 περίπου άτομα, περάσαμε πιστεύω αρκετά καλά και άνετα στον χώρο του Collab που πρόσφερε όλες τις ευκολίες.Τέλος είχαμε 4 αρκετά καλές ομιλίες, όπου και θα παραθέσω τις εντυπώσεις μου πιο κάτω.

Λίγο πριν αρχίσουμε, σκέφτηκα να μιλήσω 1 λεπτό για το πόσο σημαντική είναι η συμμετοχή σε τέτοιες προσπάθειες. Συμμετοχή που μπορεί να υλοποιηθεί με πολλούς τρόπους. Όσο σημαντικό είναι κάποιος να λαμβάνει μια πρωτοβουλία και να οργανώσει την συνάντηση - τόσο σημαντικό είναι και κάποιος άλλος να κάνει μια παρουσίαση ή απλά να παρευρεθεί.  Αυτό που ήθελα να τονίσω ήταν ότι εκτός από την 'εκπαιδευτική' σκοπιά της εκδήλωσης, υπάρχει και η επικοινωνία και επαγγελματική διασύνδεση. Ιδιαίτερα σε εποχές που η αγορά είναι μπροστά ή μέσα σε μια κρίση η προσφορά και εύρεση εργασίας μέσα από επαγγελματικές κοινότητες είναι κάτι το οποίο μπορεί να βοηθήσει. Άρα αν κάποιος έχει κάτι στο νου δεν θα πρέπει να διστάσει να το μοιραστεί (αν θέλει και μπορεί) με άλλους είτε κατ ιδίαν είτε και από τα ηλεκτρονικά κανάλια της κοινότητας.

Ομιλία 1η: Σ.Τζαβέλας, Scala
Γνωρίσω τον Σπύρο εδώ και πολλά χρόνια, από τους πρώτους ανθρώπους που ενδιαφερόταν  από νωρίς σε ηλικία να παραστεί σε συνέδρια, να μάθει για τις νέες εξελίξεις και να μένει τεχνολογικά σε φόρμα. Συνεχίζει να το κάνει και τώρα με την παθιασμένη του σχέση για την  Scala. Σε ένα παλιότερο event είχαμε πάλι ομιλία για την γλώσσα αλλά τότε το όλο θέμα με είχε μπερδέψει. Ο Σπύρος επέλεξε να μας πάρει από το χέρι και να μας δείξει μερικά απλά και συγκεκριμένα πράγματα - χαρακτηριστικά της γλώσσας τα οποία κάθε Java developer μπορούσε αν εκτιμήσει. Μου άρεσε  αυτή η προσέγγιση. Μέχρι και παραπάνω από τα μισά της παρουσίασης μπορούσα να δω σε μερικά σημεία την εξελιξη της Scala παράλληλα με την εξέλιξη του JVM και τα νέα χαρακτηριστικά στις επερχόμενες εκδόσεις της Java. Από ένα σημείο και μετά βέβαια πάλι κάτι έχασα - και η Scala μου ακουγόταν κάπως εξωγήινη. Οφείλω να ομολογήσω όμως ότι η θεώρηση μου άλλαξε λιγο σε σχέση με την προηγούμενη μου εμπειρία - ίσως να έχει να κάνει και με την ωρίμανση της ίδιας της γλώσσας όλο αυτό τον καιρό. Εύχομαι και ελπίζω σε πιο πολλές παρουσιάσης για την 'αδελφή της  Java' Scala στο μέλλον. Μπορείτε να βρείτε την παρουσίαση του εδώ.

Ομιλία 2η: Apache Camel, Α.Γεωργιάδης
Λίγο πριν ξεκινήσει την παρουσίαση του ο Ανέστης μου είπε ότι ελπίζει να με πείσει - να ασχοληθώ με το Camel και οφείλω να ομολογήσω ότι το έκανε - μιας και αποφάσισα να αγοράσω και τα 2 βιβλία τα οποία προτείνει. Είναι πάντα ενδιαφέρον να ακούς μια παρουσίαση από έναν μηχανικό οποίος δουλεύει στον τραπεζικό τομέα όπου  οι διάφορες messaging/ integration /ESB/ workflow τεχνολογίες μπαίνουν για τα καλά μέσα στο πακέτο τεχνολογιών και εφαρμογών τέτοιων οργανισμών. Ο κόσμος των ESB μου φαντάζει αρκετά ελκυστικός αν και μέχρι τώρα δεν έχω καταφέρει επίσημα να χρησιμοποιήσω ένα τέτοιο σε  project πελατών - από την άλλη δεν είναι λίγες οι φορές που έχω πιάσει τον εαυτό μου αλλά και συναδέλφους μου να υλοποιούμε πράγματα για enterprise  συστήματα τα οποία framework σαν το Apache Camel προσφέρουν ήδη. Μάλλον εδώ ισχύει το 'δεν ήξερες δεν ρώταγες'. Θα βρεις την παρουσίαση εδώ.

Ομιλία 3η: JGroups vs HazelCast,A.Γιώτης
Τον Αλέξη τον γνωρίζω μέσα από το  JHUG  εδώ και κάποια χρόνια,  είχαμε την ευκαιρία βέβαια να τα πούμε πιο καλά και συγκεκριμένα στο περασμένο Devoxx όπου το παρακολουθήσαμε μαζί (και με τον έτερο ομιλητή Α.Γεωργιάδη). Στο  Devoxx2010 σε ένα BOF για το distributed Cache HazelCast γεννήθηκε η ιδέα για την ομιλία του Αλέξη. Είχαμε όλοι μας εντυπωσιαστεί εκείνο το βράδυ για την απλότητα της τεχνολογίας του ' τούρκικου' HazelCast και επειδή ο ίδιος είχε αρκετά καλή γνώση και εμπειρία με το JGroups σκέφτηκε να κάνει μια παρουσίαση και να τα συγκρίνει. Respect στον Αλέξη μιας και είχε  code demo  στην παρουσίαση του και φυσικά η σύγκριση του έγινε επί συγκεκριμένων θεμάτων και όλοι μπορούσαμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα.Αν κρίνω και από τις ερωτήσεις του κοινού μάλλον διάφοροι προβληματίστηκαν και ίσως μπουν στην διαδικασία να πειραματιστούν με το ένα ή το άλλο. Θα βρεις την παρουσίαση εδώ.

Μπορείς να φανταστείς πως είναι να παρουσιάζεις σε ένα κοινό χρηστών - follower μιας  strong type ,object oriented γλώσσας όπως η Java - μια δυναμική γλώσσα όπως η Clojure. Κάτι σαν σοκ, εδώ μας παίρνει χρόνο να χωνέψουμε την διαφορετικότητα της Scala, η Clojure περνάει σε ένα άλλο επίπεδο. Πρώτη φορά άκουσα και γνώρισα τον Γ.Βλαχογιάννη και οφείλω να πω ότι είναι ένας από τους πιο ευχάριστους Έλληνες προγραμματιστές/ μηχανικούς για να ακούς σε παρουσίαση. Εξαιρετικό και ανάλαφρο στυλ για μια γλώσσα που οι ρίζες της πάνε πίσω στις μαθηματικές - στατιστικές γλώσσες  R  και S . Εφιάλτες απο το προηγούμενο μεταπτυχιακό ξύπνησαν στο άκουσμα της S και της σχετικής σύνταξης! Ωραία η Clojure δεν μπορώ να πω , εκφράζει ίσως με αρκετά πολύπλοκο τρόπο (ισως γιατί δεν μπορεί αν γίνει αλλιώς) την έννοια του  data transformation σαν λογική. Τουλάχιστόν εγώ έτσι το καταλαβαίνω. Η λογική είναι τα data μας και ο τρόπος που θα μετασχηματίζουμε για να τα φέρουμε από την μία μορφή στην άλλη. Σε γλώσσες όπως η Java έχουμε εργαλεία για να περιγράφουμε την λογική που θα διαχειριστεί δεδομένα, στην clojure προσπαθείς να μην έχεις αυτή την απόσταση μεταξύ λογικής και data. Μπορείτε να βρείτε την παρουσίαση εδώ.


Αυτά, ήταν ένα πολύ δημιουργικό απόγευμα. Θα ανανεώσουμε το ραντεβού μας για το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου. Μέχρι τότε όποιος θέλει να παρουσιάσει κάτι - ας δηλώσει το ενδιαφέρον του στο google group μας ή στο linked group μας που πρόσφατα έγινε public.

καλά να  java-άρετε.

Thursday, February 03, 2011

Συνάντηση JHUG 5.2.11 - έτοιμοι!

Το JHUG kαι η μικρή του κοινότητα επανέρχεται με τις καθιερωμένες μηνιαίες συναντήσεις του. Ιδιαίτερη προσπάθεια η επερχόμενη (Σαββατο) ομολογώ, μιας και μετά απο συζήτηση  ψάξιμο αλλά και τον κίνδυνο να μείνουμε στάσιμοι χωρίς ιδιαίτερη δραστηριότητα - είπαμε να δοκιμάσουμε την λύση του CollabWorkspace στο κέντρο της Αθήνας. Για πρώτη φορά στα χρονικά του JHUG θα ζητήσουμε το ποσό των 5 euro απο κάθε μέλος - το οποίο δεν θα το εισπράξουμε εμείς αλλά θα πάει στον χώρο και στον καφέ- μαζί με ένα  bonus 10 ωρών για μελλοντική προσωπική χρήση.

 Γενικά το θέμα δημιουργήσε μια συζήτηση την οποία μπορείτε να βρείτε εδώ αν είστε μέλη του JHUG group.Προσωπικά θεωρώ ότι για την ώρα είναι η καλύτερη και πιο σταθερή εναλλακτική!

Στο διαταύτα, η επερχόμενη συνάντηση εχει αρκετά δυνατή ομάδα ομιλιών και τεχνολογίες που σίγουρα αφορούν κάθε java developer (senior). Σε ερώτηση πολλών αν το υλικό ειναι χρήσιμο για λιγότερο έμπειρους θα πω το εξής - κάθε υλικό που έχει να κάνει με την δουλειά σου, τις τεχνολογικές επιλογές και τα εργαλεία είναι χρήσιμο γιατί μπορεί να γίνει η μαγιά έτσι ώστε αύριο να πάρεις μια ιδεά καθως θα σου ζητηθεί κάτι πιο δύσκολο ή να μεγαλώσεις την εμπειρία σου με το να ακούσεις κάτι διαφορετικό! Άρα μην το σκέφτεσαι. 

Λοιπόν ελπίζω να σας  δω όλους το Σάββατο κατα τις 3.30-4 το απόγευμα - στο γνωστό ραντεβού με αρκετή διάθεση για συζητηση και καλες ομιλίες! Μέχρι τότε καλά να java-ρετε!

Tuesday, February 01, 2011

περιμένω την μέρα της αυτοδικίας

Έχω αρκετούς web γνωστούς, μερικοί χαιρέκακα άλλοι ειρωνικά και μερικοί με καλή και χιουμοριστική διάθεση περιμένουν από αυτό εδώ το blog κάποια οργισμένη καταχώρηση - για όλα αυτά που συμβαίνουν στην πόλη μας (Αθήνα) για τις απεργίες, τις φωνές και την ταλαιπωρία. 

Παλιότερα ήμουν πιο μικρός η οργή ξεχείλιζε από μέσα μου και έβρισκα έναν τρόπο να την διοχετεύω εδώ, μάλλον όχι με τον πιο ωραίο τρόπο. Έντονη γλώσσα, έντονες σκέψεις. Δεν μπορώ να πω ότι η οργή έφυγε, εκεί είναι ακόμα αλλά προσπαθώ να αυτολογοκριθώ ίσως έτσι περάσω το μήνυμα μου πιο σωστά.

Κάθομαι σε μια γωνία πια και με λύπη παρατηρώ τον κόσμο να ταλαιπωρείτε κάθε μέρα επειδή μια μικρή ομάδα ανθρώπων θεωρεί ότι τα Μ.Μ.Μ της ανήκουν οπότε μπορούν και να τα στερούν από τον κόσμο. Πόσοι είναι αυτοί οι κύριοι 500-1000 κάπου τόσοι - το δικό τους δίκιο είναι μεγαλύτερο να υποθέσω από το γενικό καλό 3.000.000 ή όσος είναι ο ενεργός παραγωγικός ιστός αυτής της πόλης.

Ταλαιπωρούμαι και εγώ, χθες κόντεψα να σκοτωθώ 2 φορές πηγαίνοντας στην δουλειά με το ποδήλατο (δεν είχα άλλο τρόπο). Αν πάθω κάτι θα ήθελα να στείλετε μια επιστολή και στους απεργούς για συμπαράσταση. 

Κάποτε έβριζα, έκραζα όχι γιατί μισούσα κάποιον, ούτε γιατί θεωρώ ότι τα κακά του κόσμου και της χώρας αυτής ξεκινούν από τους δημοσίους υπαλλήλους - αλλά θεωρώ ότι εδώ και 30 χρόνια είμαστε όλοι μας συν υπεύθυνοι για το βιασμό της κοινής λογικής στην καθημερινότητα μας. Ναι την κοινή λογική.

Εν έτη 2010 το ελληνικό κράτος δεν ήξερες πόσοι δουλεύουν γι' αυτό. Νομοθετεί το ελληνικό κράτος και όλοι το γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι (είδες παλιότερα θα έγραφα στα @@ τους - χαχα).

Αυτό που με ενοχλεί πια από τον  μέσο Έλληνα είναι ότι είναι μια μεγάλη  ΚΟΤΑ!Του βιάζουν την λογική πολιτικοί, συντεχνίες, εταιρίες, συνδικαλιστές ο ένας τον άλλο και κανείς δεν κάνει τίποτα.Κανείς δεν μιλάει - ή μάλλον σχεδόν κανείς. Τι ελευθερία της έκφρασης και σκέψης - μου λέτε - εδώ έχουμε χάσει την θέληση να σκεφτούμε - όλα τα αφήνουμε για κάποιον άλλο ακόμα και να πούμε την γνώμη μας.


Δεν ξέρεις από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις σε αυτή την χώρα πραγματικά. 
Το μόνο που περιμένω (για να επιστρέψω στο αρχικό θέμα) είναι να τα πάρει στο κρανίο ο κόσμος και αρχίσει να αυτοδικεί στις διάφορες συντεχνίες. Θα δικαιωθώ κατά μία έννοια γιατί τουλάχιστον εγώ την οργή μου την έβγαζα με καμία βρισιά αλλά δεν πήγα να κλείσω κανενός το σπίτι για να διαμαρτυρηθώ για τα επαγγελματικά μου προβλήματα. 

Αναρωτιέμαι που είναι όλοι αυτοί οι φύλακες του εργατικού δικαίου και της αλληλεγγύης να πουν 1-2 πράγματα για τις απεργίες των εργαζομένων στην ΙΝΤΡΑΚΟΜ, ΙΝΤΡΑΣΟΦΤ. Για να σε προλάβω, ναι ναι όλοι το ξέρουμε μέρος της ανάπτυξης τους ήταν βασισμένη σε κρατικές επιχορηγήσεις (μεγάλη συζήτηση) αλλά ακόμα και αν το δεχτούμε αυτό τότε έμμεσα είναι και αυτοί οι εργαζόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι έτσι. Δυστυχώς αρκετοί  χάνουν την δουλειά τους τώρα που μιλάμε, άλλοι χάνουν 20% του  μισθού τους. Αλλά για κάτσε λίγο ολοι αυτοί που φροντίζουν να χειραγωγήσουν τον χαζούλη Έλληνα  (σαν αυτούς που πήγαν με το χέρι 300 μετανάστες στην νομική - τέτοιοι είστε) οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα είναι παιδιά κατώτερου θεού. 

Γιατί και εσύ που διαβάζεις τώρα ο ξάδελφος σου μπήκε κάπου στο δημόσιο, ο φίλος σου ίσως, η αδερφή σου στην βουλή 'παραπαίδι' (κάποτε θα έγραφα τσουτσέκι είδες) κάποιου υπουργού ή σε κάποιον από τους 700 δημόσιους οργανισμούς. 

Γιατί αναρωτιέται σήμερα ο κόσμος για το αν κάποιοι κύριοι απεργούν αλλά στο τέλος πέφτει ο μισθός. Να υποθέσω ότι είναι 100% προβοκάτσια όπως και όταν οδηγός του τραμ μου έλεγε ότι παίρνει ή ζητάει επίδομα οθόνης (το έχω γράψει χρόνια αυτό ακόμα γελάω).

Τα πράγματα είναι απλά για την δική μου έντονη ..στάση
  • Απεργία με έμμεση ή άμεση μονιμότητα είναι στα μάτια τα δικά μου - απεργία της πλάκας. 
  • Άρση της μονιμότητας κάθε δημόσιου υπαλλήλου τώρα / προσλήψεις στο δημόσιο μόνο μέσα από διαγωνισμό (αυστηρό και ελεγχόμενο)
  • Κατάργηση 80% των δημόσιων φορέων και δημόσιων εταιριών όπως ανέκδοτα 'αγρογή' και άλλα .
  • Point system  και αξιολόγηση για όλους σε όλες τις θέσεις και σε κάθε οργανισμό.
..και περιμένω!