Μικρές στιγμές....προγραμματιστών

Κάποιες φορές στο παρελθόν έχω γράψει για το πως οι προγραμματιστές νιώθουν και μιλάνε για το έργο τους, τον κώδικα τους δηλαδή, με μια αίσθηση πατρότητας. Κάποιες άλλες φορές αυτές οι χιλιάδες γραμμές κώδικα που μπορεί να έχουν δημιουργηθεί από εκατομμύρια χτυπήματα των δακτύλων σου σε ένα πληκτρολόγιο, παίρνουν στην καρδιά και στο μυαλό σου ζωή.

Φυσικά για τον κόσμο που δεν καταλαβαίνει είναι απλά κείμενο, μάλιστα ακαταλαβίστικο, κατανοητό και δεκτό. Είναι ωραίο λοιπόν όταν έχεις στιγμές στην καριέρα σου που νιώθεις αυτή την αίσθηση πατρότητας (την μοιράζεσαι με μια ολιγομελή ομάδα),να νιώθεις περηφάνια ακόμα πιο πολύ.

Είναι όμως ακόμα πιο συγκινητικό, τουλάχιστον έτσι ένιωσα και αποφάσισα να το καταγράψω και να το θυμάμαι εδώ, όταν και άλλοι 'γονείς' του παιδιού σου, σε θυμούνται και σου δίνουν το credit που σου αναλογεί για τον όποια δουλειά έκανες μέχρι την στιγμή που αποφάσισες να το αφήσεις.

Κάποιες εβδομάδες μετά, κι ενώ ήδη έχω κάνει ένα πολύ ωραίο ξεκίνημα, ένιωσα κάπως παράξενα με την καλή έννοια. Είναι πολύ ωραίο να σε θυμηθούν παλιοί συνάδελφοι με θετικό και χαρούμενο τρόπο.

Γιάννη, Ελένη, Μιλτο, Άρη, Σταύρο...  

Ευχαριστώ

Οικογενειακές αναμνήσεις..μέρος τρίτο και τελευταίο,ολοκλήρωση & στατιστικά

Τα κατάφερα! Ψηφίο- ποίησα όλες τις φωτογραφίες της οικογένειας. Μερικές παρατηρήσεις και στατιστικά από την όλη διαδικασία.

• Ο λόγος που με έκανε να αφιερώσω αρκετό χρόνο και κάποια χρήματα για την αγορά scanner δεν ήταν ο tech-ξιπασμός. Δηλαδή ότι μη ηλεκτρονικό είναι και μη σημαντικό.Αντιθέτως, πριν μήνες όταν για άσχετο λόγο έψαχνα μέσα σε ντουλάπες και συρτάρια κάποια συμβόλαια, άνοιξε πάνω μου μια τσάντα με χύμα φωτογραφίες. Καθώς τις μάζευα για να τις βάλω στην θέση τους παρατηρούσα ότι οι πιο παλιές είχαν χάσει το χρώμα τους, είχαν θαμπώσει άλλες το χαρτί είχε φθαρεί τόσο που λίγο να τις τέντωνες θα γινόταν κομμάτια. Σκέφτηκα ότι είναι μέρος της οικογενειακής κληρονομιάς και επειδή μου αρέσει όπως σε πολλούς να χαζεύω φωτογραφίες (πόσο μάλλον αν είσαι παιδί ναυτικού), αποφάσισα ότι για να τις σώσω πρέπει να τις scan-άρω, πόσο μάλλον όταν δεν είχα τα αρνητικά απ' όλες.
• Εξοπλισμός: Αγόρασα το Epson Perfection V370. Έχει καλή υποστήριξη για mac (αλλά και Windows) ενώ το συνοδευτικό λογισμικό αν και λίγο bulky, αποδείχτηκε αρκετά χρήσιμο, ιδιαίτερα όταν scan-άρα πολλές φωτογραφίες μαζί. Μου χώριζε τις φωτογραφίες, τις έκανε σωστά crop και η τεχνολογία για ενίσχυση του χρώματα (Color Restoration) και διάφορες διορθώσεις (Dust removal) σε ήδη κατεστραμμένες από τον χρόνο φωτό, έδωσε ξανά ζωή σε αγαπημένες στιγμές.
• Το μοναδικό αρνητικό, είναι ότι μετά από την συγκεκριμένη χρήση, παρατηρώ έναν θόρυβο στον μηχανισμό που κινεί τον sensora. Κάπου στην μέση της διαδρομής τρίζει. Δεν ξέρω αν απλά η συσκευή δεν αντέχει μια έντονη χρήση ή έπεσα σε ευαίσθητη κατασκευή. Δεν είναι ότι σταμάτησε να λειτουργεί αλλά μια στις 3 όταν ο sensor θα πάει από την μεριά στην άλλη, στην γρήγορη ταχύτητα θα το ακούσεις να τρίζει σαν παλιά πόρτα. Έστειλα ήδη ένα email στο support της Epson στην Ελλάδα, για να δούμε.
• Ανάλυση: Έκανα μια μικρή έρευνα για το ποια ήταν η καλύτερη επιλογή ανάλυσης, διάβασα για 300dpi, μετά για 600, τελικά επέλεξα τα 720dpi σαν μια μέση λύση (παραπάνω από αρκετή).
• Scanning: Με την βοήθεια του λογισμικού της Epson, έβαζα τις φωτογραφίες 3 ή 4 μαζί, με ένα κενό μεταξύ τους. Το λογισμικό έκανε ένα preview, μου επέτρεπε να κάνω rotate έτσι ώστε να μην χρειαστεί να ανοίξω την συσκευή και τις διορθώσω εκεί (αν τις είχα ανάποδα). Στην συνέχεια πάταγα το scan, για ένα batch 4ων φωτογραφιών ήθελε σχεδόν 3-4 λεπτά (ανάλογα πόσο μεγάλες ήταν).
• Data statistics : Σύνολο φωτογραφιών: 1100 ,  Συνολικό μέγεθος του back up : ~ 1,4 GigaByte
• Τα παλιά album: Το πιο δύσκολο στην διαδικασία ήταν τα album. Ξέρετε αυτά χοντρά με τις ζελατίνες μέσα από το 70, 80 και το 90. Στα πιο παλιά οι σελίδες είχαν κάτι σαν κόλα που και οι φωτογραφίες μετά από τόσες δεκαετίες είχαν γίνει 1. Ενώ φοβόμουν την ζελατίνη το πρόβλημα ήταν το σκληρό χαρτί με την κόλα. Τραυμάτισα μερικές καθώς προσπαθούσα να τις βγάλω. Επίσης η επανατοποθέτηση δεν ήταν πάντα τέλεια, αλλά οκ δεν γίνεται να τα έχουμε όλα. Σε γενικές γραμμές πάντως δεν κατέστρεψα τίποτα και τα έχω σχεδόν στην αρχική τους κατάσταση- αν και αναγκάστηκα κάποιες να τις αφήσω ως έχει και να μην τις βγάλω - μιας και διαλύονταν κατευθείαν. Ένα λεπίδι ή κάτι αιχμηρό να σας βοηθήσει σε ανάλογη περίπτωση. Φυσικά οι πιο 'σύγχρονες' φώτο από το 90 και μετά ήταν χύμα σε χάρτινους φακέλους, όπου και η ψηφιοποίηση τους ήταν απλά μηχανική διαδικασία, βγάλε τις από τον φάκελο, πέρασε τις από το scanner και ξανά στον φάκελο.
• Αρχικό backup (Dropbox) : Η διαδικασία ήταν σχεδόν online. Είχα ρυθμίσει το πρόγραμμα να σώζει τα αρχεία σε φάκελο του dropbox. Οπότε με κάθε σκανάρισμα οι φωτογραφίες αυτόματα πήγαιναν στο dropbox - με ένα σμπαρο 2 τριγώνια. Στην συνέχεια θα τις αντιγράψω και στα backup μηχανήματα μου, αλλά το σημαντικό είναι ότι επέλεξα καταρχήν το internet-ικο backup και μετά τα local back up. 

Αυτά, σε γενικές γραμμές αξίζει τον κόπο. Θέλει κάποιες ώρες και κατανοώ ότι στην εποχή  μας τέτοιες ασχολίες είναι αρκετά κάτω στην προτεραιότητα του καθένα όταν τρέχουν άλλες υποχρεώσεις. Με αρκετά καλή μουσική (god bless spotify), αρκετά καφεδάκια και λίγες μέρες άδεια τα καταφέρνεις πάντως :). Οι δικοί μου χάρηκαν αρκετά, ειδικά ο πατέρας μου ο οποίος ακόμα και τώρα σε κάθε ταξίδι φροντίζει να μεγαλώνει το οικογενειακό album με φωτογραφίες από τα ταξίδια του.

Οικογενειακές αναμνήσεις ...take 2

 

 javapapo mini

Έγραψα πριν καιρό για το project ψηφιοποίησης όλου του φωτογραφικού υλικού της οικογένειας και την σχετική αγορά scanner. Με αφορμή τις γιορτές και ένα μικρό διάλειμμα από την δουλειά, ξεκίνησα αρκετά δυναμικά. Ήδη έχω scan-άρει 250 φωτογραφίες και συνεχίζω. Για την ώρα τις σώζω όλες σε φάκελο στο dropbox όπου τον κάνω share αυτόματα με την οικογένεια.

Παράλληλα, αποφάσισα το δικό μου 'σύγχρονο' ψηφιακό υλικό, από το 2003 και μετά, να το ανεβάσω σε ένα bucket στο s3 (εκτός από το backup στο flickr), για να υπάρχει και εκεί. Οπότε κάνω και μεγάλα upload στο Amazon. Έχει πάρει η ADSL μου φωτιά!

Περίεργη διαδικασία το scan-άρισμα. Όχι δεν είναι η βαρεμάρα, ίσα ίσα, με λίγη καλή μουσική (να είναι καλά το spotify) , χαμηλά φώτα και 1-2 καλά καφεδάκια είμαι μια χαρά. Είναι συναισθηματική διαδικασία. Αναγκάζεσαι να βλέπεις την κάθε φωτογραφία και η εικόνα της σου θυμίζει πράγματα, ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια, χαρούμενες στιγμές, στιγμές που θες να γελάσεις με τον εαυτό σου, στιγμές καλές και παράξενες.

Όσο βλέπω τις φωτογραφίες συνειδητοποιώ ότι έχω μεγαλώσει, αλλά  για κάποιο λόγο (πάω στοίχημα και εσύ νιώθεις έτσι) νιώθω ακόμα μικρός.  Οι γονείς  είναι στα μάτια σου πάντα ίδιοι, η αδερφή σου ξεχνάς ότι έχει γίνει ολόκληρη γυναίκα και στα μάτια σου είναι μικρή. Σου λέω πολύ παράξενη διαδικασία. 

Αν η οικογένεια σας έχει φωτογραφικό υλικό πραγματικά σας παρακινώ να κάνετε κάτι αντίστοιχο. Οι φωτογραφίες θα γίνουν πιο εύκολα προσιτές για όλα τα μέλη της, ακόμα και για ένα οικογενειακό δείπνο τέτοιες μέρες να τις κοιτάτε από την αρχή μέχρι το τέλος και να γελάτε!